Cici

Vorige week woensdag landde Chaps vanuit Aruba op Curaçao. Hij kwam me helpen met de laatste dingetjes rondom onze emigratie naar Aruba. De afgelopen 4 maanden heb ik in alle stilte en rust die overstap voorbereid en in gang gezet. Er valt veel te vertellen dus zal ik de komende tijd verschillende blogs publiceren om alles uit te leggen en alle vragen te beantwoorden. Ik zit inmiddels op Aruba. We zijn met z’n viertjes overgekomen. Op zaterdag 14 juli vlogen we: Koekie, Chaps, Cici en ik.

Cici is onze kat. Drie weekjes daarvoor zat ze opeens in mijn tuin, op 22 juni vond ik haar. Piepklein, vuil, mager, uitgehongerd, verwildert. Een kitten. Geen mama, geen broertjes of zusjes. Ze was super schuw en super bang, toch wist ik heel voorzichtig haar vertrouwen te winnen en gaf ik haar een klein beetje eten en water. Ze was zo mager, ik dacht niet dat ze het zou halen. Via mijn buurvrouw kwam ik erachter dat Cici op dat moment al 2 dagen in mijn tuin had gezeten zonder dat ik het had gemerkt. Ze hadden haar rond zien lopen op het terrein en horen miauwen, maar hadden haar genegeerd. Het is dat haar gemiauw die dag zó hard was dat ik besloten had een kijkje te nemen waar dat geluid toch vandaan kwam. Mijn buren en huisbaas moesten niets van haar hebben. Die hadden haar dus blijkbaar al eerder opgemerkt  en zeiden tegen me dat ze haar aan haar lot zouden overlaten zodra ik zou vertrekken en dat ze dan vanzelf dood zou gaan van de honger.

PicsArt_06-22-07.37.22

Net ontdekt, 22 juni 2018

Ik schrok wel van die uitspraak dat ze haar zouden laten om te sterven, hoewel ik ook wel wist dat ze het echt meenden. Op Curaçao houdt men over het algemeen niet van katten. Op Aruba ook niet trouwens. En dat is een probleem. It breaks my heart every time. Ik houd wel van katten. Heel erg veel zelfs. Maar op het moment dat Cici besloot om aan te lopen was ik net 3 weken verwijderd van emigreren. Wat moest ik nou doen? Iedere dag was Cici op onze porch te vinden. Ze raakte steeds meer vertrouwd en met name Koekie was op slag verliefd op d’r. Zij gaf haar de naam Cici. Ik wist niet eens of ze een jongen of meisje was, van wat ik kon zien leek het me een vrouwtje. Ik lette erop of ik haar zag jagen en of ze goed poepte en plaste. Ook inspecteerde ik haar oortjes en buikje voor zover ze dat toeliet. Binnen wilde ik haar in ieder geval niet, in geval ik mijn food delivery service weer zou heropenen. Ik wilde me niet aan haar hechten omdat ik wist dat ik binnen afzienbare tijd zou vertrekken, ik zat in mijn laatste weken. Ik heb eerder aanloopkatten gehad vlak voor verhuizingen waarvan ik mezelf niet toestond om me aan ze te hechten.

 

Ik wist ook niet goed wat ik met haar voedselinname moest. Zodra je een kat te eten geeft blijven ze terugkomen. Aan de ene kant wilde ik haar kattenvoer geven, aan de andere kant wilde ik dat ze zou kunnen jagen en zelf voor eten zou kunnen zorgen in het geval dat ik haar achter moest laten. Ik vond het een dilemma. Het was een kat uit de bosjes, een baby nog… Hoe groot was haar overlevingskans? Ik zag hoe Koekie met haar omging.., ze is al zo lang toe aan een huisdier. Ik begon mezelf hardop af te vragen of het een optie zou zijn om haar eventueel mee te nemen… Maar hoe zou ik dat in zo’n korte tijd geregeld krijgen? Voor mijn gevoel kwam er nog best veel bij kijken om te kunnen emigreren met een dier en ik had al genoeg aan mijn hoofd zonder vrijwillig nog meer op me te nemen. Ik besloot om het een en ander vrijblijvend uit te zoeken en om de situatie voor te leggen aan vrienden van mij in NL. Zij hebben eigenlijk geen seconde geaarzeld. Als ik Cici wilde meenemen dan zouden zij dat mogelijk maken. Engelen zijn het. Zonder hun hulp was het nooit gelukt, want van wat ik aan info verzamelde, was het al vrij snel duidelijk dat de kosten flink zouden oplopen.

Dankzij het snelle handelen van mijn vrienden kon ik echter heel snel een bench aanschaffen en kon ik binnen enkele dagen bij de dierenarts terecht om alles officieel te laten maken. Een andere vriendin hielp met het vervoer omdat mijn auto weer eens voor de zoveelste keer stuk was. Cici werd gechipt, kreeg haar inentingen, werd ontwormd, ontving haar officiële papieren en stempels om te kunnen vliegen. In de periode van uitzoeken of ze meekon hebben diverse mensen tegen me gezegd dat ik haar ‘’maar gewoon mee moest nemen’’, alsof het zo makkelijk was. Vervolgens kreeg ik ook van de dierenarts op mijn kop, omdat Cici veel te mager was voor haar leeftijd en de vraag waarom ik haar tussentijds niet had bijgevoerd. Ik had echt zoiets van: ‘’Pardon?? Wees blij dat ik hier ben met haar.’’ Iedereen zet druk op je, doet aannames en maakt jou verantwoordelijk voor iets wat op dat moment helemaal niet onder je verantwoordelijkheid valt. En ik zou niet zwichten voor druk, dat had ik van te voren met mezelf afgesproken. Ik heb echt hemel en aarde bewogen om die kat mee te krijgen en hield tegelijk in mijn achterhoofd dat het misschien ook niet zou gaan lukken. Chaps was in eerste instantie helemaal niet enthousiast. Dan kan ik wel iets willen, maar het moet ook lukken. Het is een aaneenschakeling van factoren en het moet allemaal maar net in elkaar passen.

Godzijdank kon de dierenarts vaststellen dat ze net, echt net, 8 weekjes oud was, maar moest ze dat 2 maal zeer grondig controleren omdat Cici zo ontzettend klein was. Met jonger dan 8 weken mogen ze namelijk niet vliegen. Dat betekende dat ze net 6 weekjes oud moet zijn geweest die dag dat ik haar in mijn tuin vond. De arts kon ook vaststellen dat het een vrouwtje was. Die dag, 6 juli, daar op dat moment, werd ze officieel van ons. Op de geboortedag van mijn overleden kat Nero. Alsof hij er een handje in had gehad. Vanaf die dag stond ik mezelf toe haar in mijn hart te sluiten en besloot ik plechtig om mijn best te doen om haar een Forever Home te geven. Als geboortedatum kreeg ze van de arts 11 mei 2018 zodat ze net 9 weekjes oud zou zijn op het moment van de vlucht. Cici zou meegaan. Koekie en ik waren dolgelukkig. Eenmaal thuis verklaarden mijn buren mij voor gek en lachten ze me uit. ”Dat je zoveel moeite doet voor een kat uit de bosjes. Je hebt niets aan een kat. Op Aruba gaan mensen je misschien zelfs vies vinden omdat je een kat hebt. Je bent niet goed bij je hoofd.”

Toen de laatste officiële papieren rond waren viel de grootste last van me af. Haar bench bleek nog wel een probleem omdat de door de vliegtuigmaatschappij gecertificeerde bench die ik in eerste instantie had gekocht, bij navraag niet mee in de cabine zou mogen. Wat inhield dat ik alsnog snel een kleinere bench moest kopen. Een reistas voor dieren. Direct nadat Chaps woensdagavond was geland zijn we naar de pet shop gereden voor een soft bench. Die krengen zijn nog duurder dan een hard bench. Maar ik wilde niet dat ze in het ruim zou gaan voor een vlucht van 20 minuutjes en wilde het zelf kunnen monitoren hoe het met haar ging en dus kocht ik er een. We hebben haar vooraf laten wennen aan de bench en ook op de dag van vertrek moest ze er al vanaf de middag in omdat ik de sleutel van mijn appartement moest inleveren en daarna nog afspraken buiten de deur had voordat we zouden vliegen in de namiddag. Bij mijn schoonouders thuis ontdekten we dat Cici een mogelijkheid had gevonden om uit de reistas te kunnen ontsnappen. Ik schrok me rot. Probleem. Want als ze hier kon ontsnappen dan kon ze dat in het vliegtuig ook. Met een zwaar boek blokkeerden we de opening en bleek bij thuiskomst dat dat inderdaad geholpen had.

Toen was het zover. Met het hele gezin naar de airport. De hele rit daar naartoe en ook eenmaal binnen hield ze zich erg rustig en was ze heel ontspannen. Ik hield de opening goed in de gaten zodat ze er niet plotseling uit zou kruipen, maar dat ging gelukkig allemaal goed. Inchecken, douane, ging ook allemaal goed. Bij de controleband moest ik Cici uit de tas halen en met haar in mijn armen door de detectie. Ging ook goed. Daarna door de gate, ook prima. Ze was heel kalm. Toen was het tijd om in het vliegtuig te stappen. Ik zat nog geen minuut of ze werd helemaal gek. Probeerde uit alle macht uit de opening te kruipen. Alsof ze aanvoelde van ”hell no, dit niet”. Je mag tijdens opstijgen en landen geen objecten op je schoot, maar dat was dan maar even jammer dan. Ik deed ontzettend mijn best om dat gat met mijn handen dicht te houden, ze vocht voor wat ze waard was. Gelukkig eenmaal in de lucht ontspande ze zich, helemaal tot bij aankomst van onze huurwoning. Pfff, wat een onderneming, maar het was gelukt. Missie geslaagd.

thumbnail_20180714_171424

Op de airport, bij de gate, 14 juli 2018

Inmiddels zijn we een paar dagen verder. Het gaat goed met Cici. Ze is echt heel lief, speels en komt goed aan. Het was super spannend die eerste nacht in ons nieuwe huis op Aruba. Ik was zo bang dat ze weg zou lopen of ontsnappen of wat dan ook of op verkenning zou gaan en niet meer terug zou keren. We houden haar bewust uit huis, dat deed ik op Curaçao ook al en dat wilden we hier ook voortzetten. De ruimte is er, tevens hebben we een grote porch. De opluchting was dan ook enorm toen ze de volgende ochtend gewoon lief lag te slapen op 1 van de tuinstoelen alsof het nooit anders is geweest. Ik was zó blij, opgelucht en trots. Mijn souvenir op 4 poten vanuit Curaçao. Het is gelukt en het voelt voorbestemd.

Mijn vriendin zei het zo mooi: ”Ze weet dat ze bij jullie hoort.”

 

Advertenties

2 gedachtes over “Cici

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s