All the things I never did…

Eigenlijk zou ik dit nu niet moeten doen op dit moment, een blog zitten schrijven. Heb ik helemaal geen tijd voor. Ik zit met mijn laptop op de bank, zowel mijn werktafel als mijn eettafel zijn weg. Verkocht. Ik zit midden in een verhuizing en over 6 dagen ga ik over. Dus zou ik helemaal geen tijd moeten verliezen, maar flink aan het inpakken moeten zijn. Vooral omdat ik het meeste alleen moet doen. Om me heen is het kaal en leeg en toch voel ik de onrust en chaos van de dozen en alle kleine prulletjes waar ik nog een beslissing over moet nemen. Met pijn in mijn hart heb ik heel mijn inboedel verkocht. Waar ik namelijk naartoe ga is het piepklein en daar is helemaal geen ruimte voor alle spullen die ik heb. Ik blijf redelijk dicht in de buurt van mijn huidige woning wonen, ik verlies alleen mijn prachtige uitzicht op zee want mijn appartement ligt laag gelegen.

Koekie en ik gaan met z’n 2en een nieuwe start maken en dat is heel eng en heel spannend want ik heb zoiets nog nooit eerder gedaan in mijn leven. Alleen met mijn kind wonen of überhaupt alleen op mezelf wonen. Vanuit mijn ouderlijk huis heb ik altijd met een partner samengewoond. Sinds juni van dit jaar woont en werkt Chaps op Aruba. Hij kon daar een baan krijgen en onze situatie was op dat moment financieel zo instabiel dat we daar ‘ja’ op hebben gezegd. Onze buffer raakte langzaam maar zeker op en lokaal succesvol solliciteren lukten ons op dat moment beiden niet, waardoor we deze kans met beiden handen hebben aangepakt. Natuurlijk was het een weloverwogen, bewuste keuze, maar lang hebben we er niet over nagedacht. Ja, Curaçao is fantastisch, natuurlijk is Curaçao fantastisch, maar zonder inkomen is het gewoon een prachtig paradijs waar het keihard knokken is om je hoofd boven water te houden.

Chaps vond al vrij snel een eigen onderkomen. Hij kreeg een goede baan met een contract voor onbepaalde tijd. Voorlopig komt hij dus niet terug. En ik? Iedereen vraagt me waarom ik hem niet achterna ga. Werkelijk niets in mij voelt ervoor om na 2 jaar knokken weer helemaal overnieuw te moeten beginnen. Wat ga ik op Aruba zoeken? (Wie had ooit gedacht dat ik dat zou zeggen?) Ik heb hier net een vriendenkring opgebouwd en een druk sociaal leven. Het idee alleen al om na zo’n korte tijd weer helemaal van vooraf aan te moeten beginnen, staat me heel erg tegen. Ik ben hier net een beetje ingeburgerd, heb mijn draai gevonden. Ik heb de taal redelijk goed onder de knie, ik kan me verstaanbaar maken. Ik voel me vrij en onafhankelijk, zeker na Chaps zijn vertrek, meer dan ooit. Ik stap in mijn auto en run mijn business. Koekie gaat naar een school waar ze het naar haar zin heeft en waar wij allebei tevreden over zijn, voorlopig willen we dat ze in alle rust haar schooljaar kan afmaken. Vier maanden geleden is Chaps vertrokken en sindsdien ben ik on my own. Ik verwonder me hoeveel ik gegroeid ben en hoeveel ik zelf heb leren doen. Ik trek mijn motorkap open en check alle peilen van de auto. Ik regel zelf mijn zaken met instanties. Ik deal met mijn ongedierte fobie. Ik breng Koekie iedere ochtend voor de file naar school en zorg dat ik ’s middags weer op tijd aan het hek sta. Ik ben actief in de dansscene, ik ga nog altijd trouw naar mijn lessen en geniet van het plezier wat het dansen me geeft.

Ik zeg je eerlijk, Chaps afwezigheid valt me op momenten best zwaar hoor. Het is niet makkelijk. Het respect wat ik al had voor single moms is alleen maar toegenomen. Het is best pittig om in je eentje alle ballen hoog te houden en alles draaiende te houden. Dat ondervind ik nu aan den lijve. Chaps en ik praten ieder dag en overleggen alle beslissingen, maar je mist toch je klankbord aan het einde van de dag. Ik mis hem op momenten heel erg. Emotioneel is hij er voor me, maar fysiek voel je je af en toe toch echt heel erg alleen. Mijn lichaam deed letterlijk pijn in de eerste weken na zijn vertrek en ik hield ook niets binnen van de stress. Mijn moeder was in die periode hier dus ik had erg veel afleiding, mijn zusjes waren ook hier omdat de middelste hier kwam trouwen en ik heb zelfs een klein maandje in een tuin appartementje gewoond met Koekie om de kosten voor ons gezin in die eerste periode te drukken. Vrij snel nadat ik weer terug thuiskwam besefte ik steeds meer dat ik niet langer meer in onze woning wilde blijven wonen. Het was te confronterend, te leeg zonder hem, te groot, te duur. En dus begon ik direct met affirmeren voor andere woonruimte. Ik hield zelfs de koffer die ik in die maand dat ik weg was had meegenomen, bij terugkomst onuitgepakt in mijn slaapkamer om het universum te laten weten dat het me menens was, ik wilde hier weg. Ik wilde kleiner, eenvoudiger en goedkoper gaan wonen.

Chaps en ik zouden elkaar pas weer in december zien, maar na 3 maanden verraste hij mij geheel onverwacht met een bezoek vanuit Aruba. Zijn werkgever had zijn ticket betaalt om hem de gelegenheid te geven bij zijn gezin te kunnen zijn. Ik wist niet wat me overkwam. Ik stond net op het punt om naar bed te gaan toen hij ineens voor de deur stond. We hebben zo’n fantastisch weekend gehad, het was zo heerlijk om weer samen te zijn, ik kan daar nu zeker tot december op teren. Op die manier houd ik het wel uit, die long distance relationship waar ik me nu ineens in bevind. Ik kon mijn ogen bijna niet van hem afhouden, ik wilde hem niet loslaten, ik heb hem geloof ik 3 dagen lang verliefd in zijn ogen gekeken, zo blij was ik om hem weer te zien. Het was zo fijn en zo vertrouwd om weer samen te zijn na al die maanden. In datzelfde weekend kwam ook net het appartement waar ik intrek vrij en dus kon hij op de valreep nog mee om het te bezichtigen. Het voelde goed en in de auto terug naar huis keken we elkaar aan en zei hij: doen.

Voor ons kindje is het wel zwaar geweest de afgelopen weken. In een korte periode heeft ze zoveel familieleden op het eiland zien komen en weer zien gaan, dat was wel heavy. Haar opa en oma die hier 3 maanden zijn geweest, mijn zussen, haar tante, haar vader. Allemaal kwamen ze en gingen ze weer weg. De consequentie van het wonen op een eiland. Maar ik ben trots op mijn kleine meid. Ze groeit ineens zo hard. Ik probeer deze bijzondere tijd die ik nu met haar meemaak te koesteren. Ze is zo enorm gehecht aan haar vader, maar door de omstandigheden zijn wij nu volledig op elkaar aangewezen waardoor onze band in de afgelopen maanden alleen maar is versterkt.

Ik kijk uit naar een nieuwe start. Ik heb het nodig. Ik wil niet klagen want 2017 heeft me veel moois gebracht, maar het was wel one hell of a year. Pittig. Uitdagend. Stormachtig. Ik ben dichter tot mezelf gekomen. Ik ben ook trots op Chaps en op wat hij voor zijn gezin over heeft. Vergis je niet, hij heeft zijn zoon daar op Aruba waar hij eindelijk wat verloren tijd mee kan inhalen en veel familieleden, maar mensen hebben lelijke vooroordelen uitgesproken over wat ze van onze beslissing vonden ten aanzien van Koekie. De waarheid is, aan het eind van de dag betaalt niemand onze rekeningen, dat doen wijzelf. Ik ben in die 2 jaar dat ik hier ben van Curaçao gaan houden, zoveel dat ik hier voorlopig nog niet weg wil, zelfs als dat betekent dat ik niet bij mijn man kan zijn. Ik heb hier net een leven opgebouwd en hoewel mijn wortels nog maar net de grond in zijn geschoten, flow ik nu met dit proces mee en kijk ik wel waar het ons als gezin zal brengen. Dat we elkaar stevig vasthouden moge duidelijk zijn. Volgend jaar zijn we 10 jaar samen, dus ik vind het helemaal prima wat anderen over mij of over ons willen zeggen, vinden, denken. Ons gezin is onze prioriteit. Hoe dat er voor de buitenwereld ook uit mag zien.

In de afgelopen maanden zijn veel dingen helder geworden, wie er voor je klaarstaan en er voor je zijn, wie niet. Wie het beste met je voor heeft en wie niet en it’s all good. Nooit eerder voelde ik me zo sterk als nu. Nooit. Iedereen mag vinden wat ‘ie vindt, ik leef mijn leven hoe ik dat wil. Mijn kind is vrolijk en gezond. Ik heb een man die van me houdt en ik leef voor het eerst mijn leven in volledig vertrouwen en flow motion. Ik ben op mijn geliefde eiland en ik onderneem dingen die ik nooit eerder in mijn leven ondernam. Ik kan Curaçao niet laten.., hier is namelijk waar het gebeurd. Vlak voordat mijn familie terug naar Nederland ging zeiden ze, ”Je bent veranderd, Steph. Je bent veel relaxter en opgewekt”. Ik ben blij dat ze hebben kunnen zien hoe ik mijn leven hier heb opgebouwd en dat ik ondanks alle struggles en tegenslagen gelukkig ben hier. Zó gelukkig dat ik op dit moment werkelijk nergens anders zou willen zijn.

Een lieve vriendin zei me pas geleden toen we midden in de nacht aan het praten waren, “Zie alles wat je moeilijk vindt of eng vindt als een uitdaging, NIET als een probleem en zeg tegen die uitdaging: ik ga het doen! Ik kan dit! Hoe groot je ook bent, ik ga jou aan met alles wat ik in me heb”. Amper 2 jaar na onze emigratie ga ik elders een nieuwe start maken, samen met mijn kindje. Ik heb er zin in. Ik ben super trots op mezelf. En ik ben trots op ons. Ik ben er klaar voor.

 

Advertenties

4 gedachtes over “All the things I never did…

  1. Willy zegt:

    Lieve Steph, ik hoef je geen kracht en sterkte toe te wensen want wat vind ik je al krachtig en sterk en stoer. Veel liefs voor jouw mooie gezin, dat kan altijd. Wees jezelf en dat doe je ook al😀 grote knuffel!. Willy

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s