Hello goodbye

Bijna 2 jaar hier. How time flies. Het is al een paar weken geleden, maar vorige maand was mijn bestie op het eiland. Mijn hartsvriendin vanaf de lagere school. Ze had het zwaar toen ik NL verliet. Niet dat we elkaar in NL heel veel zagen, na mijn afstuderen verhuisde ik naar Rotterdam terwijl zij in Brabant bleef, maar toch, de band die we hebben is onverwoestbaar. Ze had last van de afstand toen ik naar Curaçao vertrok. Wij allebei. Een continent verderop is toch heel wat anders dan een provincie verderop. Het tijdsverschil, de oceaan, het gevoel van eenzaamheid. Ik denk dat we best wel wat hebben moeten doorstaan voordat we elkaar weer in de armen konden sluiten. Wat dat betreft ben ik er achtergekomen dat 2 jaar ook wel een beetje de max is om een dierbare niet te zien.

Ik hield het bijna niet meer toen ze aankwam. Ik was al eerder op de dag voor niets naar de airport gereden omdat bleek dat ze vertraging had. Toen we voor de 2e keer op de airport aankwamen vloog haar vliegtuig vanuit Bonaire over ons heen, maar moesten ze eerst nog een enorme bocht maken om te kunnen landen. Het leek wel een eeuwigheid te duren. En dan wachten in de aankomsthal. Ik was op van de zenuwen. Toen ik haar eindelijk zag, oh man, dat gevoel is onbeschrijfelijk. We vielen elkaar in de armen en hebben elkaar minutenlang alleen maar vastgehouden en omhelst. Tranen.

Voordat ze aankwam hadden we van beiden kanten niet veel ingeboekt aan plannen. Ze zou bij ons thuis verblijven en meedraaien met het gezin, maar omdat haar dagen maar beperkt waren, hebben we ons niet blind gestaard op allerlei must do’s and must see’s. Het was al vrij snel duidelijk dat ze vooral heel veel behoefte had aan quality time. Het allerbelangrijkste was eigenlijk om elkaar weer face to face te kunnen zien en een aantal dingen te kunnen bespreken. Sure, we onderhielden contact via de mail, via post en whatsapp, but nothing beats a real life convo. Het was zooo fijn dat dat weer kon. Wat dat betreft hadden we heel wat schade in te halen. We hebben uren pratend doorgebracht, op de bank, op de porch, in de auto. En toch, ondanks een ongepland schema heeft ze toch redelijk veel van het eiland kunnen zien en de dingen kunnen doen die op haar verlanglijstje stonden. Het was heel raar wat de tijd deed in de dagen dat ze hier was. Ze was aan het begin van haar vakantie 2 dagen goed ziek door jetlag, vliegtuigvoedsel en het gemis van haar kinderen, maar toch was er geen rush. Op geen enkel moment. Alles ging op het gemak. Ik deed mijn dingen, ik ging ’s avonds ook gewoon uit, ging naar mijn danslessen en dat was allemaal prima. Onvoorwaardelijk. Vrij. Ongedwongen. Ze las haar boeken, deed haar middagdutjes, ontweek de heetste middagzon, at wanneer ze honger had, leerde snorkelen, beklom Christoffel, we voelden ons vrij en we had some great moments.

Wat ik zelf als bijzonder heb ervaren was ons bezoek aan Keda Ketu Beach (Wees Stil Strand). Alles was goed, alles was oké toen we daar waren. Just the 2 of us. Met de zee voor ons en verder niets, deden we in stilte ieder voor zich, tegelijkertijd een wens. Daarna nam ze even een moment voor zichzelf en terwijl ik haar vanaf een afstand observeerde realiseerde ik me hoe dankbaar ik ben voor zo’n lieve en trouwe vriendin. De enige tegen wie ik alles kan zeggen en aan wie ik alles kan vertellen, mijn diepste geheimen. Ik vertrouw haar blind. We hebben onze vriendschap vergrendeld met een slotje bij het Love Lock hart in Punda. Als tieners schreven we om beurten dagboeken vol aan elkaar. Meidendingen, schoolperikelen. Wat we interessant vonden aan plaatjes plakten we erin en schooldagen werden uitvoerig beschreven. Het was ook in die tijd dat we een codewoord bedachten voor als we elkaar met hoge urgentie iets moesten vertellen: grxxo. Urgentie kon zijn dat je crush je die dag had aangekeken tijdens het passeren, of dat je een dikke vette roddel had gehoord over iemand uit de klas. Het woord reisde met ons mee en werd ook nog gebruikt toen we lang en breed volwassen waren. De urgentie en het belang van de mededeling kon het gebruik van het codewoord noodzakelijk maken. De dagboeken werden vervangen voor moderne technologie zoals apps en mails, maar de grote dingen des levens bespreek je nu eenmaal voor zover als dat gaat face to face en dus konden we nu eindelijk weer wat zaken in vrijheid met elkaar bespreken. Zaken die niet op papier hoeven, die nergens zwart op wit staan, maar die tussen ons zijn besproken en tussen ons blijven. Wat dat betreft is onze vriendschap niets veranderd. Ons slotje hangt in Punda, met ons codewoord erop. Whatever discussed in Curaçao, stays in Curaçao, dat is iets tussen haar en mij.

IMG_3413

Na die heerlijke dagen was daar het afscheid. Dat was pittig. Maar het is de consequentie van wonen op een eiland. Op het vliegveld is dat nog het meest voelbaar. Mensen komen en gaan, dat doen ze altijd, maar als het om een dierbare gaat dan doet het pijn. Mijn enige troost is dat ik voorlopig kan teren op het feit dat ik haar gezien heb en dat in ieder afscheid een belofte van weerzien schuilt. Mijn vriendin is meer dan een vriendin, ze is mijn soulmate, mijn vertrouweling. Ze kan me toespreken (als een van de weinigen) en ik luister. Zelfs als ik dat niet wil. Het was zo ongelooflijk fijn om haar te zien en bij me te hebben. We hebben een super tijd gehad. Ik wilde niet huilen, ik kon me tranen redelijk goed bedwingen, maar zo blij als ik ben als die kist in aantocht is, zo erg vervloek ik hem ook als die weer gaat en een loved one meeneemt. De brok was groot dit keer en in de auto liet ik mijn tranen de vrije loop. Het heeft ontzettend lang geduurd voordat ik deze blog kon schrijven. Dat zegt denk ik genoeg.

De komende maand wordt een hele bijzondere en speciale maand. Zowel mijn moeder als mijn zusjes, nichtjes en neefjes komen naar het eiland. Ik zal hen na 2 jaren weer in mijn armen kunnen sluiten. Het zijn roerige tijden, want ik zit midden in een aantal ontwikkelingen, maar in ieder geval is dit een heerlijk vooruitzicht. Mijn middelste zusje komt hierheen om te trouwen en na zoveel maanden ga ik iedereen eindelijk weer zien. Het gaat heel bijzonder worden en ik heb er zin in. Ik zal de airport de komende tijd nog veel gaan zien. Voor herenigingen en voor afscheid. But, that’s Island living.

WP_20170512_18_35_33_Pro

I won’t tell your secrets
Your secrets are safe with me
I will keep your secrets
Just think of me as the pages in your diary

 

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s