Een defecte motor

Ik heb al een hele tijd niet meer geschreven. Ergens voel ik steeds minder de behoefte om mijn belevingen en opinies te delen. Anderzijds heb ik na 1,5 jaar ook wel het gevoel dat alle ‘1e keren’ waar ik iets over kon schrijven inmiddels de revue zijn gepasseerd. Het is niet zo dat mijn leven routine is geworden en daardoor saai om over te schrijven. Integendeel, er gebeurt juist van alles om me heen en in die wervelwind wil ik soms alleen maar ‘stil’ zijn en ‘observeren’ en ‘overdenken’. Soms sla ik daar ook in door hoor, maar ik merk dat ik voorzichtiger word in wat ik opschrijf en dat ik door bepaalde omstandigheden niet altijd volledig mijn kant van het verhaal kan en wil optekenen. Ter bescherming van mezelf en anderen. Dit klinkt misschien een beetje vaag, maar wat ik bedoel is dat ik steeds vaker heel bewust afweeg wat ik wel of niet op papier zet. En omdat ik mezelf daarin weleens afrem, doe ik mezelf daarmee ook tekort. Ik schrijf niet voluit. I cheat myself.

Wat deel ik wel en wat deel ik niet? Dat is een vraag die ik mezelf steeds vaker stel tijdens het schrijven van mijn blogposts. Ik heb het weleens vaker gezegd, maar mensen denken vaak dat ik heel open ben en dat ik heel mijn leven op social media gooi. Het kan zijn dat ik in vergelijking met henzelf veel lijk te delen, maar in alle eerlijkheid laat ik maar een tipje van de sluier zien van wat er werkelijk in mij omgaat. Het is alsof ik probeer om mijn hoofd boven water te houden in een onophoudelijke stroom van (unfortunate) events. Waar ik over zou wíllen schrijven, de onderwerpen die het dichtst bij mij staan of waarover mijn mening gevoelsmatig het meest sterk is, zijn: Liefde, Godsdienst en Religie, Wereldpolitiek, Opvoeding en Spiritualiteit. Het grappige is dat juist in de stukken die ik publiceer die topics maar slechts gedeeltelijk worden belicht en ik daarin nooit volledig het achterste van mijn tong laat zien. Wat ik ergens ook wel jammer vind, maar het komt juist omdat de onderwerpen zo dicht bij me staan en omdat ze over het algemeen gevoelig liggen.

Zaterdagochtend was ik op de stadsmarkt in Punda. Ik maakte een foto terwijl ik daar was en plaatste die later op Facebook. Een bevriend redacteur zag de foto op haar tijdlijn voorbij komen en vroeg of ze hem mocht gebruiken voor de krant. Tuurlijk, zei ik. En toen ik gisteren opgewekt de krant ophaalde en mijn foto daarin zag, dwaalden mijn gedachten af naar de middelbare school. Toen ik nog onbevangen en naar hartenlust vele stukken doorstuurde naar de schoolkrant. Ik schreef o.a. over racisme en discriminatie. Ik had een mening en was niet bang om die te delen. Daar moest ik weer aandenken toen ik die foto zag met mijn naam eronder. Waar was dat meisje gebleven? Het meisje die van woorden houdt, van prachtige, speelse woorden. Van pittige statements en het uitlokken van debatten? Mijn docent Nederlands heeft over mij ooit tegen mijn moeder gezegd, van haar komt nog eens een boek uit. Een uitspraak die ik nooit ben vergeten.

Ik kijk om me heen, ik observeer en pik dingen op. Ik bijt op mijn lippen. Ik nuanceer mijn uitspraken, of ik besluit ergens helemaal niet op te reageren. Ik weeg de voordelen af tegen de nadelen en boven alles probeer ik te blijven glimlachen en positief te blijven, mijn zegeningen te tellen en vooral niet moedeloos te worden. Iedereen heeft struggles, iedereen krijgt te maken met tegenslag. Voor mijn gevoel is dit jaar begonnen met het serieus op proef stellen van mijn geduld. Van kijken hoe kalm ik kan blijven onder uitdagende omstandigheden zonder dat anderen daar teveel last van hebben. Ook een gevoel dat mensen maar van alles over mij vinden of denken en vooral misinterpreteren omdat ze voor zichzelf aannames over mij hebben en invullen. Vooral dat laatste is soms pijnlijk. Ik weet dat dat niet te voorkomen is, het is opboksen tegen ideeën die mensen over je hebben. Het doet me alleen altijd weer beseffen dat mensen vaak een totaal verkeerd beeld van mij hebben. Het is constant zoeken naar balans, naar prioriteiten, naar focus, while dealing met al die rand dingetjes. Het vermoeit me. En dat neemt de zin om te schrijven ook weg. Het is een zucht voordat er ook nog maar iets op papier staat. Ik schrijf niet om ergens in bevestigd te worden, die behoefte neemt met de jaren alleen maar verder af, ik schrijf omdat mijn spinsels een uitweg zoeken. Mijn enige doel is om te documenteren. En weet je wat het ook is, wat vandaag een ramp lijkt, doet er overmorgen niet meer toe, dus wil ik mijn battles wat dat betreft ook liever zorgvuldig uitzoeken om mijn energie te besparen. Voor ieder probleem is er een oplossing, dat is zo. En eigenlijk had ik vandaag iets willen schrijven over het creëren van je eigen geluk en het proces wat daaraan vooraf gaat, maar tijdens het typen kreeg bovenstaande blijkbaar voorrang.

Het thema en de actualiteit van de afgelopen maand was en is nog steeds ‘vervoer’. Letterlijk en figuurlijk. Het ontbreken van eigen vervoer, het niet vooruit komen, afhankelijk zijn van de goedheid van anderen, het dagelijks creatief moeten bedenken van oplossingen, het ‘uit de flow’ zijn en vastzitten. Een motor die er op het eerste gezicht prachtig uitziet, maar die niet meer de kracht heeft om zonder de nodige zorg, aandacht, dosis liefde en een flinke powerinjectie, nog te starten en van dienst te zijn. Natuurlijk kunnen experts en deskundigen zich erover buigen, maar uiteindelijk staan defecten, ziektes en hindernissen in je leven symbool voor onopgeloste, onderbewuste issues die aanpak behoeven. Dat is tenminste, en daar is die behoefte aan nuancering en voorzichtigheid weer, míjn overtuiging.

‘Zonder vervoer op dit eiland, kom je nergens’. Een veel gehoorde uitspraak hier. Absolutely true. Vooruitgang. Vooruitkomen. Ik bevind me in een impasse en hoe graag ik ook wil, hoe hard ik ook duw en trek, het leven leert mij momenteel weer eens dat hoe hoog je determination ook mag zijn, je zonder -engelen-geduld niet heel ver vooruitkomt. Soms moet je even stilstaan en de storm maar laten razen.

16299137_10154829231246145_3240249821599507988_n

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s