Wie zoet is krijgt lekkers, wie stout is de roe

Of ik hulpmoeder wilde zijn tijdens de Sintviering van school. Ik realiseerde me duidelijk niet waar ik in eerste instantie ‘ja’ op had gezegd, maar het leek me leuk voor Koekie en ook goed voor mezelf om wat meer betrokken te raken bij de activiteiten van school. Vijf minuten na aankomst had ik al wel door dat het decibelgehalte niet meer zou afnemen voor de rest van de ochtend. De kinderen waren beyond hyper. Begrijpelijk natuurlijk, met de komst van Sint in het vooruitzicht. Maar goed, ik hielp met het opspelden van namenbordjes, het strikken van veters, het uitdelen van drankjes en broodjes en met name het bij elkaar houden van de groep en het was ondanks de hyperness best leuk om te doen.

Na de spelrondes en de lunch was het tijd voor Sint en zijn Pieten. De kinderen waren laaiend enthousiast. Sint deed super leuk mee met de kids en danste en zong met de Pieten mee. Sinterklaas wordt hier uitbundig gevierd, met opzwepende muziek en vaak met een brassband. Door de combinatie van het klimaat en de muziek is het hier echt een tropical party.

Sinterklaas op Curacao, 2015. Bron: YouTube

Wat super leuk begon kreeg plotseling een andere wending toen na een reeks van brave kinderen een aantal “stoute” kinderen (namen vermoedelijk doorgegeven door de juffen) naar voren moesten komen bij de Sint en er jute zakken over hun hoofden werd gegooid. Ook was er dreigende muziek op de achtergrond te horen en werd de stem van Sint heel zwaar en streng. Het hoofd van de school werd erbij geroepen om de kinderen te demonstreren dat het menens was. Sint zei, “je ouders komen je zo meteen van school halen, maar ja, dan ben jij al op weg naar Spanje!!” Je kon de angst van hun gezichten lezen en ze begonnen dan ook hartverscheurend te huilen. Vervolgens werden ze door meerdere Pieten tegelijk bij hun armen en benen gepakt en al stribbelend en schoppend in de zakken geduwd. Een jongentje moest voor straf het Grote Boek van Sinterklaas met gestrekte armen vasthouden zonder dat hij daarbij zijn armen mocht laten zaken. Al die stoere jongens stonden te huilen terwijl ze door de menigte werden uitgelachen. Door de andere leerlingen, door de schoolleiding, door de hulpouders. Ik keek om me heen en er ging maar 1 gedachte door mijn hoofd: WTF am I witnessing here? Ik stond perplex. Mijn maag draaide zich om. Ik geloof niet dat ik Sint ooit op die manier gevierd heb… Ik weet niet, het was vast heel grappig bedoeld, maar in mijn optiek werden die kinderen daar publiekelijk beschaamd/beschadigd. Het zou je kind maar wezen. Ik was echt this close om heel die hulpmoeder gedoe ter plekke te laten voor wat het was. Ik was te geschokt.

Er was een jongetje die schijnbaar dagelijks zijn zusje slaat op school. Het lijkt of deze bijeenkomst de uitgelezen kans van de schoolleiding was om dit jongetje eens goed aan te pakken. Sint vroeg wie bereid was hem te vergeven. Dat was niemand, de Pieten niet, de juffen niet, behalve zijn zusje die huilend aangaf haar broer toch niet te kunnen missen als hij naar Spanje zou gaan. Het was alsof ik in een slechte film was beland. Alsof je het van een afstandje gade slaat, maar alles in slow motion gaat. Ik peilde bij de ouders naast me of zij dit ook over de grens van grappig vonden, maar ik was zowat de enige die er niet om kon lachen…

De ouders naast me vonden het wel een beetje zielig, maar ook wel grappig/verdiende loon. In mijn core voelde deze plotselinge wending van de viering zo fout. Een jeugdherinnering uit de tijd dat nog op Curaçao woonde als kind, kwam weer naar boven en stoort me sinds die ene dag van de Sintviering. Ik voel me zo ontzettend schuldig en neem het mezelf kwalijk dat ik niets heb gedaan om in te grijpen en op te komen voor deze kinderen. Iets wat ik heb nagelaten, terwijl ik had kunnen verzoeken om dit te stoppen. Waarom stond ik op dat moment aan de grond genageld? Waarom heb ik niet ingegrepen en heb ik die kinderen in de steek gelaten? Terwijl ik weet wat het is om als kind diepe, diepe -door volwassene overgebrachte- angst te voelen en tevens de impact ervan ken.

Wat me ook niet lekker zit, is dat Sinterklaas leuk MOET zijn. Koekie vindt Sinterklaas, met uitzondering van de kadootjes, helemaal niet leuk. Ze vindt hem en de Pieten echt super eng. Wat ik me trouwens goed kan voorstellen gezien hun kleding en gezichten. Maar ze werd tijdens de viering gedwongen door de juffen om mee te doen “om van haar angst af te komen”. De kids in de zak maakte uiteraard ook indruk op haar. Ik zie niet goed hoe je kinderen van hun angst afhelpt door ze vervolgens getuigen te laten zijn van een serieuze uitvoering van een -ik neem je mee naar Spanje- act. Voor haar heeft het in ieder geval niet veel gedaan, behalve misschien haar angst vergroten. Ik denk dat kinderen Sint en de viering erom heen vanzelf leuk gaan vinden op een bepaalde leeftijd, maar op dit moment vindt ze het echt veel te spannend. Na de viering op school sliep ze ook slecht. Daarnaast is mijn kind ook gewoon veel te slim, ze heeft me al 2x gezegd dat ze vindt dat de Sint er erg vreemd uitziet en she’s just not buying the story, which is totally fine by her father and me.

Het hele voorval zit me behoorlijk dwars. Ben er de hele dag nog van slag van geweest. De volgende dag wilde ik direct een gesprek met het hoofd om het aan te kaarten en haar uitleg hierover te horen. Ze begon met te zeggen dat de organisatie voor de viering van dit jaar niet in haar handen lag maar bij de juffen en dat ze goed kan indenken dat het op mij als ouder impact heeft gemaakt. Voor een groot gedeelte was het met me eens, maar ze stelde ook dat de gekozen vorm voor de viering voor een deel te maken heeft met de cultuur en mentaliteit op het eiland en gaf aan dat de viering zoals die gisteren verliep niet per definitie de norm is voor hun school of voor Sintvieringen op het eiland in het algemeen en dat in sommige gevallen waarbij kinderen en gezinssystemen ernstige gedragsproblemen vertonen, incidenteel andere maatregelen zijn vereist. Ze kon zich goed voorstellen dat het de juffen tot hier zat met deze ‘’stoute’’ kinderen en dat zo’n aanpak voor een periode wel degelijk effect kan hebben. Gehoorzaamheid en eerbied staan hier hoog in het vaandel. Toen ik haar vroeg hoe de school erin staat als dergelijke praktijken thuis gemeld worden, gaf ze aan dat ”de meeste kinderen een dergelijk incident na een paar minuten weer vergeten zijn en dus naar alle waarschijnlijkheid thuis niets melden”. Ik uitte mijn zorgen over de mogelijke nasleep en gevolgen bij deze kinderen van wat in mijn ogen een publieke vernedering was. Iemand echt bewust angst inboezemen *en dan vooral van volwassene naar kind toe/van boven naar beneden* kan volgens mij (ook als het incidenteel gebeurd) best onzichtbare/interne sporen van schade achterlaten bij kinderen. Het hoofd was blij met de feedback en gaf aan dat het haar aanzette tot meer bewustwording en uitwisseling om te kijken hoe Sintvieringen in het vervolg eventueel anders vorm kunnen krijgen.

Volgens mijn familieleden op het eiland ging het er vroeger al zo aan toe en hoort het er gewoon bij… Ik krijg buikpijn van zo’n statement. Ik wil niet dat mijn kind of welk kind dan ook hier ooit nog getuige van is en ik wil er zelf ook geen onderdeel van uitmaken. Wordt het niet de hoogste tijd voor doorvoering van veranderingen? Is dit op sommige locaties werkelijk nog steeds de orde van de dag? Is dit realiteit anno 2016? Is er in 30/40 jaar niets veranderd op het eiland wat betreft pedagogische benadering naar kinderen toe? Stelt het schoolbeleid dat docenten de vrije hand hebben in de vormgeving van een Sinterklaasviering? Waar ligt onze verantwoordelijkheid als school, als ouders, als eiland? Waarom is de verontwaardiging onder mijn Nederlands/Europese vrienden groter en meer uitgesproken dan onder die van mijn Curaçaose vrienden? Waarom is en blijft het stil aan Curaçaose kant?

Een nationaal kinderfeest. Persoonlijk denk ik daarbij aan plezier maken, vrolijkheid, dans en muziek, spelletjes doen en blije gezichten. Straffen, bedreigen, kleineren, vernederen, intimideren en bewust angst inboezemen tijdens een Sinterklaasviering is iets wat ik nooit eerder in mijn leven heb meegemaakt, maar waarvan ik inmiddels heb begrepen dat het op meerdere plekken op het eiland voorkomt en als normaal wordt beschouwd. Rijst bij mij de vraag of we deze vorm van viering in deze tijd nog acceptabel vinden?

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s