Afscheid, verdriet en rouw

We hebben een hele heftige periode achter de rug. Een dierbare neef van Chaps overleed vorige maand zeer plotseling en dat was en is nog steeds een hele grote klap voor de familie. We were paralyzed. We bleven achter in shock, leegte en verdriet en de hele periode rondom zijn uitvaart was 1 grote roes van ongeloof. Nu ik het zo opschrijf komt het ook allemaal weer naar boven. Dat telefoontje waardoor alles in 1 klap veranderde en alle dagen daarna… al dat verdriet. Het was heel, heel zwaar. Echt een klap. Enkele dagen daarna overleed ook een kennis, dus alles bij elkaar was het a lot to take in.

De uitvaart was heel emotioneel. Stikdruk was het. Een ongekend lange rouwstoet. Indrukwekkend. 180 van zijn vrienden droegen een t-shirt met een foto die ik eens van hem gemaakt had. De foto met de sigaar die instant symbool werd voor zijn begrafenis. Surreal gewoon. Het is nog steeds erg rauw allemaal, maar ik zie dat iedereen op z’n eigen manier probeert om de draad weer op te pakken. Ook wij. De familie is hecht en steunt elkaar. Chaps en ik zijn er na de uitvaart even een paar dagen tussenuit geweest. We moesten echt even op adem komen. Dat uitje stond reeds gepland voordat dit allemaal gebeurde, maar kwam nu helemaal als geroepen. Op de een of andere manier ga je over op de automatische piloot en duizelt het je dat de wereld doordraait terwijl die voor jou op dat moment even stilstaat. En je voelt je nietig. Klein. Onbeduidend in een grote wereld die je niet meer lijkt te snappen. Je gaat weer helemaal terug naar de basis. Naar wat echt belangrijk is. De rest is dan zo bijzaak.

Door het overlijden van onze neef ben ik ook heel erg gaan nadenken over mijn eigen uitvaart en hebben Chaps en ik met elkaar besproken wat we zouden willen als het zover is. Ik weet niet in welk land ik zal wonen op het moment dat ik kom te overlijden, maar nu ik hier woon (en voor zover ik nu kan voorzien ben ik niet van plan om hier nog weg te gaan) ga ik er enigszins vanuit dat mijn geboortegrond Curaçao op een dag mijn laatste rustplaats zal worden. En doordat ik nu voor het eerst een uitvaart heb meegemaakt op het eiland heeft me dat aan het denken gezet. Kijk, ik ben niet bang voor de dood. Ik ben ook niet bang om over de dood te praten. Doodgaan hoort bij het leven en heeft evenveel betekenis als geboorte. Het is enkel een transition. En ik geloof in mijn core dat als je taak hier volbracht is, je in –absolute- overeenstemming met de Creator overgaat naar de andere kant. Je ziel is licht en licht dooft niet. Toch voelde het voor mij als een noodzaak (of verantwoordelijkheid) om na te denken over hoe ik zou willen dat er afscheid van mij genomen zou worden als mijn dag gekomen is.

Niet dat ik in Nederland veel uitvaarten heb bijgewoond (gelukkig) maar ik zie bijvoorbeeld wel culturele verschillen met hier. Vanaf het moment dat je dierbare overlijdt, is het iedere dag volle bak aan huis. Gewoon iedere dag. Of althans, dat was bij ons het geval. Je even terugtrekken of je verdriet in stilte verwerken is er niet bij, tenzij je expliciet in een afgesloten ruimte gaat zitten, maar dat schijnt niet echt gebruikelijk te zijn. Als nabestaande ben je dus constant omringd door mensen, of je dat nu wilt of niet. Ik heb me laten vertellen dat dat voor de mensen die het dichtst bij de overledene staan, gezien wordt als een troost, maar ik kan me ook voorstellen dat je de behoefte zou kunnen hebben aan een andere manier van rouwverwerking. Het verdriet wordt collectief gedragen. Auto’s staan de hele dag door rijen dik in de straat. Iedereen zorgt zelf voor zijn eigen drinken en ice jug. Mensen, heel veel mensen, continu. Dat is hoe het hier gaat. Dat vond ik wel heftig.

De dag van de uitvaart zelf duurt ook lang. Er kwam geen eind aan de rij van mensen die wilden condoleren. Als familielid krijg je een lintje opgespeld waardoor het duidelijk is voor degenen die de laatste eer komen bewijzen wie er gecondoleerd dient te worden. Ik werd helemaal naar van dat handen schudden. En dat gaat de hele dag door. Mensen lopen langs de kist, storten in van verdriet en kort daarna krijg je als 1 van de eerste een handshake. Dus iedere keer krijg je die overweldigende energiegolf van verdriet over je heen. Ik blies het na iedere handshake door mijn wangen weer naar buiten, maar ik werd licht in mijn hoofd en had het gevoel dat ik van mijn stokje zou gaan, dus trok ik me terug uit de lijnopstelling en ging even zitten. Op een gegeven moment had ik zelfs de neiging om die lint helemaal af te doen, maar dat mag dus niet. Je mag het niet zelf verwijderen, dat moet iemand anders voor je doen en uiteindelijk is het aan het einde van de dag ook de bedoeling dat je je lintje, nadat deze is afgespeld, samen met een schep zand in de grafkelder gooit na het inschuiven van de kist.

En dat is ook zoiets. Je wordt hier boven de grond begraven. In op elkaar gestapelde grafkelders. Ik realiseerde me na de uitvaart dat ik –hoe eng ik het idee ook vind- toch maar liever gecremeerd wil worden dan begraven. Ik wil niet in een grafkelder. En ik wil dat mensen kleur dragen op mijn uitvaart, overeenkomend met mijn leven, kleurrijk. Ook zien de rouwadvertenties er hier anders uit dan in Nederland. Je rouwadvertentie krijgt een foto en al je bijnamen worden vermeld. De advertentie is lang en uitgebreid en iedereen, neven, nichten, tantes, ooms, alle familieleden worden genoemd. Dat hoeft voor mij niet. Dat wil ik niet. Dus heb ik alvast een opmaak van mijn eigen rouwadvertentie gemaakt. Kort, eenvoudig, simpel. Zo wil ik ook dat mijn uitvaart wordt. Eenvoudig. Niets van een slopende ellenlange dag met lange uren, met een dienst en al die dingen. Voor zover ik daar zelf enigszins invloed op uit kan oefenen zal ik zorgen dat mijn wensen wat dat betreft bekend zijn bij mijn naasten.

Dus zo.

Niets leert ons meer over het leven dan de dood. Zijn heengaan is nog zo topic binnen ons gezin en de familie. Maar we doen dus ons best om de fragiliteit van het leven te eren door te genieten en plezier te maken. Door tijd voor elkaar vrij te maken en om af te stemmen op gezinsprioriteiten. De eerste paar dagen hadden Chaps en ik beiden flink last van concentratieproblemen. Je staart maar voor je uit, niets komt uit je handen en alles gaat in slow motion. Maar het gaat. Langzaam aan gaat het beetje bij beetje iets beter. Ik ben ook zo dankbaar voor alle steunbetuigingen, berichtjes en kaartjes. Familie en vrienden (uit NL) hebben zo meegeleefd. Hij wordt gemist, onze neef. Verschrikkelijk gemist. Maar we gaan door en blijven hem herdenken.

Het leven is kort. Vandaag ben je er, morgen niet meer. Rest ons optimaal en in aandacht te genieten van de dagen die we hebben.

There is no death. Only a change of worlds. – Chief Seattle

I wish R.I.P. meant ‘Return if Possible’.
Rust zacht lieve neef.
Gone too soon. Shine bright.thumbnail_14433106_233809917021862_2507578919388785192_n

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s