Blauw, geel en wit

Augustus is geweest en we zijn een jaar hier. Een jaar voorbij, just like that. In aanloop naar de 21e passeerden natuurlijk alle gebeurtenissen van het afgelopen jaar in gedachten de revue. Uiteraard hebben we ook op de dag zelf, stilgestaan bij ons 1e vestigingsjaar hier op Curaçao. Ik bestelde een taart en met familieleden hebben we geborreld op de porch. Nu de kleuterschool voor Koeks van start is gegaan, voelt het alsof het wortelschieten echt kan beginnen. Wat hebben we het afgelopen jaar hard gewerkt om een fundament neer te zetten waar we de komende jaren op verder kunnen bouwen.

De eerste maanden moest ik ontzettend wennen aan ons nieuwe leven hier. Maar wat een heerlijk leven. Het is keihard werken. Elke dag van de week. Het is snikheet en er is geen ontkomen aan, want we moeten er doorheen. Maaltijden bezorgen, Koekie van school halen, naar de naschoolse opvang brengen, naar het werk, naar kantoor, alles draait gewoon door onder de brandende zon van dit prachtige eiland en dat alles met maar 1 auto (zonder airco), een hele goede afstemming en een strakke planning. Maar klagen? Dat doen we niet. Waarom zou je ook als dit eiland zoveel te bieden heeft? Het is eindeloos zomer. We hebben een fijn huis op een prachtlocatie, omringd door dieren en de natuur. Soms steek ik mijn hoofd uit het slaapkamerraam en kijk ik naar buiten, naar de zee en voel ik de wind over mijn gezicht. Bonaire in de verte en geiten op de heuvels. Een gevoel van thuis zijn en ultieme vrijheid.

Over het algemeen ben ik niet patriottisch ingesteld. Ik hecht me niet per definitie aan een bepaald land of aan nationalisme. Ik was oprecht verbaasd toen ik er achterkwam dat het volkslied hier 2 keer per dag gedraaid wordt op de radio. Klokslag 12 uur ’s middags en nog een keer om 12 uur middernacht. Ook Koekie zingt op maandagochtend het volkslied op school en mijn allereerste vergadering op het eiland werd geopend door als team gezamenlijk het volkslied te zingen. Ik dacht echt, wtf? Van mij hoeft die vaderlandse liefde niet zo expliciet en collectief uitgedragen te worden, maar ik stoor me er verder niet aan. Het heeft me juist doen beseffen dat de liefde voor deze rotsblok, zoals Curaçao vaak liefkozend genoemd wordt, diepgeworteld zit bij de eilandbewoners en dat is iets wat ik, denk ik, ondanks mijn jarenlange afwezigheid, altijd latent in mijn genen met mij meegedragen heb. Ja, ik ben wel een soort van verliefd op mijn eigen eiland. En weet je wie die liefde heeft aangewakkerd? Curaçaose dj’s. Normaal houd ik er niet van als dj’s veel praten op de radio, maar ik luister iedere dag in de auto naar ze om mijn woordenschat te vergroten en ik ken niemand anders die dagelijks met zoveel liefde en adoratie over het eiland praat als de dj’s. Iedere dag vertellen ze de luisteraars hoe dankbaar we moeten zijn dat we op zo’n prachtig eiland wonen en dat we moeten genieten van ons leven hier. En ze hebben gelijk.

IMG-20160903-WA0023

Het leven op Curaçao kent verkeersdrukte, files, lang wachten, omslachtigheid, inefficiëntie, ernstige milieuvervuiling. Maar 1 ding is aan me gegroeid het afgelopen jaar. Het leven is hier heerlijk. We hebben het blauwste water, de meest swingende muziek, de beste ambiente. Ik merk dat ik wil dat mensen die hier naartoe komen een geweldige ervaring mee terug naar huis nemen. En ik zou willen dat ook de bevolking Mama Korsou de waardering geeft die ze verdient door haar schoon te houden en met respect te behandelen. Dit eiland mag een droge rots zijn die uitsteekt in de oceaan, maar haar aura is niets anders dan gastvrij en verwelkomend. Een eerlijke return zou zorg en onderhoud zijn. Ik vraag me weleens af of ik het eiland zou verlaten mochten de omstandigheden daar ooit om vragen. Je weet het natuurlijk nooit, maar ik denk van niet. Ik wil hier althans niet meer weg. Er is nog zoveel meer om van te dromen en nu dat alles een beetje loopt en uitgezet is, zijn er een aantal nieuwe projecten waar ik me de komende tijd op wil gaan richten.

Mijn leven heeft meer kleur gekregen, letterlijk. Rood zand van de aarde, heldere nachten met een galaxy aan ontelbare witte sterren, wollige groene heuvels, helder azuurblauw zeewater. Huisjes in alle kleuren van de regenboog. De altijd en eeuwig genadeloos brandende zon. De vurige oranje luchten van de zonsondergang, de wind, de verkoeling van de zee. De kwaliteit van leven ligt hier zoveel malen hoger. Ik ben van Curaçao gaan houden, iedere dag meer en meer. Iedere maandag wenst de bevolking elkaar een bon siman (een goede week). Mensen groeten elkaar op ieder deel van de dag. Het leven is buiten. Als je een plekje kunt bemachtigen ergens in de schaduw, dan ben je een gezegend mens. Ik kan zo genieten van het slenteren door de smalle straten van Punda. Een glimlach verschijnt op mijn gezicht bij het aanschouwen van al die prachtig gekleurde gebouwen op een rij. De mooiste haven van de wereld behoort ons eiland toe. Door de stad voel ik me alive. Vibrant in elke cel van mijn lichaam. Een zinderend gevoel van geluk stroomt door mijn lijf als ik door de straten van Punda loop. Zeker als er opzwepende muziek door de straatspeakers klinkt.

IMG-20160903-WA0024

Muziek, dat is ook zoiets. Mijn leven heeft meer ritme aan muzieknoten gekregen. Het is geweldig dat er Nederlandse radiozenders te beluisteren zijn op het eiland, maar zelf hoef ik ze niet te horen. Ik wil lokale muziek. Ritmo Kombina. En nog meer dan muziek horen, wil ik erop dansen. Als er een lokale band speelt die ik wil zien, dan trek ik mijn mooiste dansschoenen aan. Hier is mijn allergrootste geluksmoment: er is niets beters, niets mooiers, niets fijners dan ’s nachts eindeloos dansen onder de sterrenhemel. En als er op die locatie dan ook nog toevallig een grote, trotse Curaçaose vlag hoog boven de menigte heen wappert, dan weet ik met heel mijn ziel zeker dat ik hier nooit meer weg wil. Van alle dingen die je op dit eiland kunt doen is er maar eentje die echt moet en dat is genieten. In een jaar tijd is dat hetgeen wat ik absoluut geleerd heb.

IMG-20160903-WA00191

Advertenties

6 gedachtes over “Blauw, geel en wit

  1. Tiny zegt:

    lieverd , je hebt in een jaar zoveel meegemaakt maar ook zoveel bereikt dat je niet anders kan dan dankbaar zijn,
    wat een voorrecht om je zo te voelen, hou dat vast en de toekomst, wat er ook gebeurt , kan niet meer stuk.
    Een dikke knuffel uit een stormachtig Hoogvliet xx Tiny

    Like

  2. Sabine Smit van der Heijden zegt:

    Wauw! Super om te lezen zeg, over 1,5 jaar gaan mijn man en ik ook naar curaçao emigreren.
    Ik zocht op Google naar vegan op curaçao en kwam op jou site terecht. Super om te lezen, en goed om te zien dat er meer vegans zijn!
    Genieten idd, super.

    Liefs Sabine

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s