Daar gaat ze…, Part I

Wat een week. Afgelopen donderdag, op 11 augustus, begon hier op het eiland het nieuwe schooljaar 2016-2017. Door alle hectiek van indrukken, grote stappen, laatste keren, eerste keren en mijlpalen, kom ik nu pas toe aan een moment van bezinning. Alles is nog steeds een beetje een roes. Een roes van mixed emotions, maar vooral van opluchting en dankbaarheid.

We leefden al een tijdje toe naar de Grote Dag en ook op de daycare is er uitgebreid stilgestaan bij de overstap van de eindpeuters naar de kleuterschool. In Nederland is dit fenomeen volgens mij nog niet zo heel erg bekend op kinderdagverblijven, maar hier wordt op meerdere daycares feestelijk stilgestaan bij de afronding van de peutertijd door middel van een heuse Graduation Ceremony. Top idee naar mijn mening en die van Koekie was super, super leuk! Heel erg leuk georganiseerd. De daycare neemt afscheid, maar uiteraard nemen ook de kinderen afscheid van hun leidsters en van elkaar. Ik vond het geweldig. Ik denk dat het heel goed is om op welke leeftijd dan ook, perioden of fases symbolisch/ceremonieel/feestelijk af te sluiten door op een bepaalde manier stil te staan bij het feit dat er een nieuw hoofdstuk aankomt. That is -after all- the circle of  life. En ik denk dat daycares hier op het eiland, dat heel goed begrepen hebben.

Haar Graduation Day was één groot feest. Vooraf ontvingen alle ouders een prachtige uitnodiging met het verzoek om op 16 juli met het hele gezin in galakleding te verzamelen op een parkeerplaats. Onder politiebegeleiding zijn we in een stoet van auto’s naar de daycare geëscorteerd. De kindjes mochten uiteraard voorop, verdeeld over 3 dikke SUV’s. Bij aankomst mochten de kleintjes over de rode loper en wachtte hen een glas kinder pina colada en een koekje. Daarna kreeg ieder kindje een toga aan met broche en afstudeerhoedje op met een kwastje eraan.

We namen plaats in 1 van de lokalen waar een versierde party table van ‘The Class of 2016‘ stond, met allemaal lekkers erop voor de kids. De kindjes mochten vooraan gaan zitten en de ouders mochten daarachter plaatsnemen. Van ieder kind werd een korte anekdote verteld en een filmpje getoond met zijn of haar leukste momenten tijdens hun verblijf op de daycare op de instrumentale versie van ‘Let It Go’ uit Frozen. Na het filmpje mocht het desbetreffende kind naar voren komen en onder luid applaus zijn of haar diploma in ontvangst nemen, nadat ze die zelf ondertekend hadden met hun eigen vingerafdruk. Daarna volgde een slotlied waar ze heel hard op geoefend hadden. Super ontroerend.

Nadat iedereen zijn diploma had ontvangen werden de afstudeerhoedjes de lucht ingegooid en was het tijd voor feest. Een brassband arriveerde en zorgde ervoor dat de voetjes van de vloer gingen. Aan het einde volgde er ook nog een photo booth en kreeg ieder kindje een goodie bag mee met lekkers erin en een eigen dvd van hun vertoonde filmpje. Thuis hebben we nog even verder gefeest met een toast en een borrel. Ook mocht ze toen haar kadootjes uitpakken met al haar schoolspullen waaraan diverse familieleden ook een bijdrage hebben geleverd. (Dank lieve mensen voor jullie zorg en toewijding om ons kleine hartje! We are truly blessed to have you in our lives). Het was een topdag. Zowel voor de kindjes als voor de ouders.

Na haar Graduation Day duurde het nog een kleine maand voordat het 11 augustus werd. In de dagen ervoor hebben we haar zo goed mogelijk proberen voor te bereiden en vertelden we haar vooral hoe leuk school is. In het begin keek ze er enorm naar uit, maar hoe dichter we bij de Grote Dag kwamen hoe meer we merkten dat ze het toch wel heel erg spannend vond en eigenlijk liever niet meer wilde gaan. Ik hield mijn hart vast.

De dag voordat school zou beginnen maakte ik alles gereed voor school. Ik legde al haar spullen klaar, haar uniform en haar schooltas en ik voorzag alles van etiketten. Dat was ook het moment waarop mijn hart week werd. Mijn gedachten dwaalde af en ik bedacht me hoe ze zo dapper de emigratie had doorstaan en zich hier zo snel en goed had aangepast ondanks alle veranderingen om haar heen. Ik dacht terug aan hoe ze haar eerste woordjes sprak, haar eerste stapjes zette, hoe ze begon te kruipen. Ik dacht aan toen ze nog maar een heel klein baby’tje was.

Ik dacht ook aan mijn zwangerschap en ver, ver daarvoor. Hoe ik trouwde en verder terug in de tijd, hoe ik op mezelf ging wonen en daar weer voor vriendjes kreeg, en nog verder terug aan hoe ik ging stappen. Mijn tijd als teenager en nog verder terug, hoe ik leerde fietsen en speelde in de wijk waar ik ben opgegroeid. Mijn gedachten gingen zelfs terug naar de allereerste dag dat ik in Nederland zelf naar de kleuterschool ging. Bij juffrouw José in de klas. Op een Katholieke school midden in een klein dorpje ergens in Brabant.

Waar was de tijd gebleven? Hoe dan? Hoe kon het dat ik van kleutertje opgroeide, steeds groter werd, op eigen benen ging staan, volwassen werd, trouwde, moeder werd en nu zelf mijn eigen kleuter voor het eerst naar school zou brengen?

Life happend.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s