Nog maar 2 nachtjes slapen

Zij waren erbij die laatste dag op Schiphol om ons uit te zwaaien. Onze buren Linda en Martijn. In 2012 kwamen we naast elkaar te wonen in een nieuwbouwproject van Hoogvliet. Toen de eerste paal in de grond werd geslagen was ik hoogzwanger. Op de feestelijke opening maakten we kennis met elkaar en het klikte vrijwel direct. Met het ontvangen van onze sleutels begonnen de kluswerkzaamheden en vanaf toen liepen we geregeld bij elkaar in en uit om gereedschap te lenen, iets te vragen of de vorderingen te bewonderen. Eenmaal gesetteld, kwamen ze op een avond overleggen wat we met de schutting zouden doen en die avond werd gevuld met een hapje en een drankje en een hoop gezelligheid. Koekie was nog maar een baby toen, dus ze hebben praktisch haar hele ontwikkeling gevolgd tot aan ons vertrek. Hoe ze leerde zitten, begon te kruipen, praten, haar eerste stapjes zette, haar aller 1e verjaardag. Ze hebben het allemaal van dichtbij meegemaakt. De deur stond wederzijds altijd open want we hadden ook elkaars huissleutels.

Linda leerde speciaal voor mij de achtergronden van het veganisme kennen en hoe ze een veganistische maaltijd kon bereiden. Ik weet niet hoeveel gezamenlijke etentjes we hebben gehad. Ik denk iedere week wel minimaal 1. Samen televisie kijken, naar het park, chillen in de tuin, hen bezoeken op de camping. We hebben echt als hechte buren naast elkaar gewoond. Om die reden besloten we dan ook dat we hen tijdig moesten inlichten over onze emigratieplannen. De hele wijk werd net bewoond door nieuwe stellen en gezinnen en wij wisten natuurlijk dat we niet zouden blijven. Deelnemen aan het nieuwbouwproject was voor ons een middel om op korte termijn de emigratie te kunnen bekostigen.

Dat nieuws sloeg bij hen in als een bom. Leuk vonden ze het niet. Onze beslissing zou natuurlijk ongewild ook directe gevolgen voor hen hebben. Immers wilden ze helemaal niet dat we zouden vertrekken en moesten ze ook maar afwachten wie ervoor in de plaats zou komen. De dynamiek met de nieuwe buren zou ongetwijfeld anders worden. Toch waren ze super supportive. Vooral Linda heeft urenlang geholpen om al onze spullen één voor één zeewaardig in te pakken. Of ze paste op Koekie zodat wij konden doorwerken. Op onze allerlaatste vriendinnendate nam Lin me mee naar Spirit, waar we echt heerlijk hebben gegeten. Je bouwt in 3 jaar tijd een hechte band op en moet dat dan op een andere manier voortzetten omdat een bak van water je van elkaar scheidt. Voor hen stond eigenlijk al vast dat ze ons zouden bezoeken zodra we een beetje gesetteld zouden zijn op Curaçaose bodem. En dat zijn we nu.

Vol enthousiasme hebben ze een paar weken geleden hun vlucht geboekt. Ze zullen 3 weken bij ons verblijven. I feel so excited. Hier maken we ons op voor hun komst en daar treffen zij de laatste voorbereidingen voor vertrek. Het voelt zo dichtbij, ook al zullen ze nog een 10 uur durende vliegreis moeten maken voordat ze aankomen. Ze zullen niet een typische strand/all inclusive vakantie houden ergens in een omheind resort, maar gewoon bij ons thuis, in onze straat, in onze wijk en midden tussen de locals verblijven. Proeven van het èchte eilandleven. Wij hebben gedurende hun verblijf zelf geen vakantie en ook Koekie zal gewoon nog naar de daycare gaan. Zij haken als het ware aan, terwijl ons gezin volgens de daily routine gewoon verder draait. Met een eigen huurauto en een eigen set of keys kunnen ze echter gaan en staan waar ze willen. Ik heb een hele lijst gemaakt met alle hotspots die ze gezien moeten hebben, maar ik kijk er vooral naar uit om ze de hele gewone dingen te laten zien, waar we onze boodschappen doen, waar Koekie’s daycare zit, waar we werken, de gebruiken en gewoontes, eigenlijk de hele dagelijkse dingen. Dat is ook iets waar zij het meest naar uitkijken, 3 weken lang meedraaien alsof je hier ook echt woont, hoe cool is dat?

Zaterdag zullen we eerst naar de wijk Grote Berg rijden om hun vliegtuig vlak boven ons hoofd binnen te zien komen. Omdat die wijk dichtbij de airport ligt, vliegen ze superlaag over wat een enorme kick geeft. Daarna rijden we door naar het vliegveld. Lin is (los van mijn schoonzus die het eiland natuurlijk goed kent en met regelmaat bezoekt) de 1e van mijn vriendinnen die overkomt vanuit Nederland om me te bezoeken. We zijn de dagen al zwaar aan het aftellen, vooral Koekie. Ze kan niet wachten om tante en omie op te halen. Ik weet dat vooral Linda haar enorm heeft gemist. Een jaar geleden was zij de laatste die we zagen voor de liftdeuren zich sloten. Nu staan wij bij de schuifdeuren om hen als eerste te verwelkomen. Een goede buur is beter dan een verre vriend, zeggen ze weleens. In ons geval heeft afstand geen invloed gehad op onze vriendschap. We zijn klaar om ouderwets te gaan genieten. Nog maar 2 nachtjes slapen!

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s