School update: een nieuwe wending

Op donderdag 26 mei kwam een voice app binnen op mijn telefoon. Het was de directrice van Koekie’s daycare. Binnen haar team was een inventarisatie gemaakt van alle basisschoolplaatsingen van de eindpeuters. Toen de orthopedagoog tijdens de kindbesprekingen vernam naar welke school Koekie zou gaan, gingen bij haar alle alarmbellen rinkelen en vormde dat voor haar directe aanleiding om een negatief advies uit te brengen voor die school. Volgens de directrice stond de school van onze keuze niet goed aangeschreven en wilde zij ons hierover informeren. Mijn hoofd tolde. Ik stond perplex.

Duizend vragen kwamen er bij mij op. Ik was vooral benieuwd op basis waarvan dergelijke adviezen worden uitgebracht en wat we nu nog konden doen, gezien alle scholen inmiddels vol zaten. Toen we nergens werden ingeloot hebben we er zelf van alles aangedaan om haar bij een school binnen te krijgen en dan kwamen ze nu pas aanzetten met deze waardevolle informatie. Ik voelde me boos, verdrietig en verward.

De directrice beantwoordde een aantal vragen die ik had, waaronder waarom deze informatie zo laat aan ons bekend werd gemaakt, ruim een maand nadat we eindelijk een school voor haar hadden gevonden. De directrice gaf aan dat de daycare adviezen niet (eerder) naar buiten brengt om ouders in de periode van inschrijving niet te beïnvloeden, zo stelde ze. Ook wilde ik graag weten hoe ze tot een dergelijke analyse kwamen en wat nu nog de mogelijkheden voor ons waren. Voor het inhoudelijke gedeelte verwees de directrice me door naar de orthopedagoog. Ik kreeg haar contactgegevens en in de middag werd ik teruggebeld.

De orthopedagoog gaf aan dat ze door haar beroepsmatige functie alle schoolsystemen op het eiland en de daaraan gerelateerde specifieke problematiek van binnenuit kent. Haar observaties komen dan ook direct uit eerste hand. Ze gaf aan dat de statistieken voor de kleuterafdeling van de door ons gekozen school vooralsnog goed waren, maar dat het niet wenselijk was om haar na een periode van 2 jaar gewenning van school te laten wisselen. Voor het funderend onderwijs gedeelte van de school golden namelijk 4 belangrijke hoofdpunten waar de school volgens de orthopedagoog uitermate slecht op scoorde. Docenten zouden didactisch en pedagogisch onvoldoende onderlegd en bekwaam zijn om kinderen goed te kunnen onderwijzen en begeleiden. De wijk waar de school ligt zou zorgen voor omgevingsproblematiek wat met name in het gedrag van de kinderen binnen lesuren tot uiting komt. De school zou tevens met een groot personeelsverloop kampen met voortdurende wisseling van de wacht. En als laatste zwaarwegend punt droeg ze aan dat het onderwijsaanbod binnen die school onvoldoende prikkelend en uitdagend werd bevonden voor een pienter en wijs kind als Koekie. De orthopedagoog uitte haar zorgen dat Koekie zich op den duur ernstig zou gaan vervelen als ze onvoldoende uit het lesmateriaal kan halen. Eindconclusie was dat ze het zonde van haar potentie en intelligentie vonden om haar naar die school te sturen. BAM!

Dus.. dat.

Rauw op mijn dak. Ik voelde me bedolven door de informatie. De school van inschrijving was ook absoluut niet onze eerste keus geweest met al die Mariabeelden en Bijbelteksten aan de muur, maar het was wel de enige school die op dat moment nog ruimte had en waar ze welkom was. Waar kon ze nu nog terecht? Voor ze eindelijk ergens werd aangenomen hadden we zelf al alle scholen afgebeld. We zijn fysiek langs alle schoolbesturen geweest. We wilden geen leerplichtambtenaar op ons dak dus schreven we haar toen in op een school waar dat nog kon. Nu kwam, vele weken later, de informatie dat deze school zeer slecht staat aangeschreven. Ik was zo verdrietig. Ik zou het mezelf enorm aanrekenen als ik haar niet de beste kansen zou hebben gegeven die ze verdient.

De periode die daarna volgde was er 1 van grote spanning en veel wachten. De orthopedagoog deed haar best voor ons. Ze informeerde welke scholen nog plek hadden, maar bijna alles zat vol. Ook onderhield ze contact met verschillende onderwijsfunctionarissen om op de hoogte te blijven van klasverschuivingen. Uiteindelijk was er nog een plekje op een R.K. school in de buurt van mijn werk en regelde ze een inschrijvingsafspraak voor ons. Logistiek gezien lag de school eigenlijk zeer onhandig, maar de berichten over het pedagogisch didactisch klimaat waren goed en we waren dankbaar dat we een alternatief hadden. Chaps en ik zijn haar toen samen gaan inschrijven.

Ik deed mijn best. Echt. Wij allebei. Ik probeerde mij voor te stellen hoe ze op die school zou zitten en les zou krijgen en vriendjes zou maken. De school zag er groot en vrolijk uit, maar in plaats van opluchting voelden we beiden neerslachtigheid. Om ons heen kijkend werden we steeds stiller. Overal kruisen, Bijbelteksten. Ook werd ons verteld dat alle kinderen verplicht waren deel te nemen aan alle religieuze en godsdienstige activiteiten die vanuit de school werden georganiseerd. We schreven haar in, maar het voelde niet goed. En na een nachtje erover geslapen te hebben hield dat gevoel aan. Met het lood in mijn schoenen nam ik weer contact op met de orthopedagoog. Ze had zich zo voor ons ingezet en we wilden niet ondankbaar overkomen, maar na het bezoek aan deze school en de inschrijving wisten we eigenlijk zeker dat R.K. het niet zou worden voor ons. We voelden ons bezwaard, maar vroegen haar toch of het mogelijk was om ons alsnog te richten op Openbare scholen. Nu we toch bezig waren… Ze was ontzettend welwillend en meedenkend en zo begon op 15 juni een nieuwe zoektocht. Tot gisterenochtend.

De meest geliefde en best aangeschreven Openbare school die op de lijst stond die ik van de onderwijsfunctionaris overhandigd had gekregen, was vol. Dat wist ik al sinds maart en dat was gezien de schools goede reputatie ook geheel volgens verwachting. De lijst zorgde voor filtering. Sommige scholen lagen logistiek gezien echt te ver weg en andere werden op het gebied van didactisch klimaat, door de orthopedagoog als minder sterk bevonden. Uiteindelijk leverde de lijst 2 inschrijfafspraken op. En terwijl ik die noteerde in mijn agenda met een mix aan gevoelens van teleurstelling en hoop, kreeg ik een ingeving. Ik ging de lijst af en mijn ogen bleven hangen op die ene geliefde school. De verhalen over deze school waren positief. Koekie zou er prima tot haar recht komen, dat wist ik zeker. De school ligt op 7 minuten rijden van Chaps zijn werk. En het belangrijkste: er zou geen oplegging zijn van een bepaalde geloofsovertuiging maar een open vizier naar diverse levensbeschouwingen en normen en waarden.

Ik pakte mijn telefoon en het Universum shifte. Ik toetste het nummer in en ik kreeg een vrolijke directrice aan de lijn. Op mijn vraag of er heel toevallig nog plek was antwoordde ze alsof het de normaalste zaak van de wereld was volmondig: ja! Er was zojuist een plek vrijgekomen vanwege de verhuizing van een kindje naar Bonaire. Ik kon het niet geloven! Een wonder. Ik zou de volgende dag meteen langs kunnen komen voor een inschrijving. Ik kan in woorden niet uitdrukken hoe blij ik was. Mijn hoofd tolde opnieuw, maar ditmaal van blijdschap.

Gisteren ben ik gegaan. Over-voorbereid natuurlijk, kopieën klaar van alles, pasfoto’s paraat. Ik kreeg na afloop nog een rondleiding door de kleuterafdeling en het schoolplein. Met nieuwe formulieren in mijn hand voor de aanvraag van uniformen en instructies voor de eerste schooldag stapte ik met enorme opluchting en een ongelooflijk voldaan gevoel weer in de auto. Hebben we onwijs veel geluk gehad of stond het reeds in de sterren geschreven? Hoe het ook zij, het voelt als een geschenk en we zijn ontzettend dankbaar.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s