Mijn allereerste lezing op Curaçao

Afgelopen zaterdag gaf ik mijn allereerste lezing over veganisme hier op mijn geboortegrond. Een droom die in vervulling ging. Het was te gek om te doen en ik kijk er met een heel tevreden gevoel op terug. De reacties waren positief en ik denk dat er bij een aantal mensen echt wat lichtjes zijn aangegaan. Hoewel ik de lezing in Nederland al vaker gegeven heb, was het deze keer toch wel bijzonder. Ik heb namelijk zelf ook wat inzichten opgedaan naar aanleiding van deze laatste lezing. Het was een gemengd publiek met alles-eters, transistionisten (mensen in de overgang naar veganisme) en er waren enkele vegans. En dat laatste was opvallend. Vooral omdat ik vooraf dacht dat ik hen niets nieuws meer zou kunnen overbrengen.

But little did I know dat juist 1 van hen in het bijzonder, mij een paar flinke eye-openers zou geven. Er zat namelijk 1 ”angry” vegan in het publiek die halverwege de lezing haar teleurstelling uitte. Ze had verwacht en gehoopt dat ik veel explicieter en grover beeldmateriaal zou gebruiken en het publiek veel meer zou provoceren door hen met hun neus op confronterend dierenleed te drukken. Haar ‘’kritiek’’/feedback dat ik geen geanimeerd beeldmateriaal zou moeten gebruiken, maar gewoon de keiharde beelden zoals het er in werkelijkheid aan toegaat, maakte dat ik een enorme light bulb moment ervoer tijdens mijn eigen lezing. Ik wist ineens weer heel bewust waarom de opzet is zoals die is. Ze heeft mij doen inzien (en mijn hart is daardoor vervuld met dankbaarheid) dat mijn soft approach een veel groter bereik genereert. Ik kon duidelijk mezelf in haar en haar anger herkennen omdat ik die zelf in de beginperiode ook als een steekvlam in mijn lijf droeg, maar ik weet inmiddels ook dat die methode lang niet voor iedereen werkt. Ze zit duidelijk nog midden in het proces en dat vuur kan prima ingezet worden voor bepaalde vormen van activisme. Door te luisteren naar haar verhaal en erkenning te hebben voor haar worsteling, realiseerde ik me hoeveel ikzelf ben gegroeid binnen het veganisme en kon ik daarin ook direct een voorbeeld zijn.

Veel feiten zijn niet leuk om te horen, maar zelf denk ik dat een harde meedogenloze benadering een averechtse uitwerking kan hebben op mensen en alleen maar afstoot. Hetgeen je juist níet wilt bereiken. Ik heb dat zelf ondervonden in mijn eigen angry periode. Mensen haken dan alleen maar af. Bovendien, je kunt niet het leed van de hele wereld op je schouders dragen (en dat zou je ook niet moeten willen). Ik kan me nog heel goed voor de geest halen, hoe ontzettend razend ik was en met hoeveel woede ik rondliep toen ik net ”ontwaakt” was. Ik heb in die periode mijn woede geuit door een geen-blad-voor-de-mond website op te richten waarbij ik met passie en gedrevenheid al mijn boosheid van me afschreef. Ik dacht dat als ook andere mensen dezelfde informatie zouden krijgen als ik, ze dan logischerwijs dezelfde keuze zouden maken. Maar…, zo werkt het niet. Ik had het geluk om destijds met een paar ervaren vegans in contact te komen die mij hebben begeleid in dit proces. Ze gaven aan dat ik boos mocht zijn en de tijd mocht nemen om door die periode heen te gaan, maar dat het uiteindelijk wel weer zaak was (en dit is key) om mijn hart weer zacht te maken. Ik had mijn fase van boosheid nodig en ik heb wat van me afgevuurd in die periode, maar ik heb hun advies wel altijd zeer ter harte genomen en nu weet ik dat mijn angry fase definitief ver achter me ligt.

Mijn lezingen zijn er dan ook niet opgericht om mensen over te halen à la minute vegan te worden. Mijn voornaamste doel is de informatie toegankelijk en behapbaar te maken voor een veel groter publiek en voor mensen ruimte te creëren om in hun eigen tempo stappen te zetten die ze eventueel willen zetten. De werkelijkheid is dat je enkel zaadjes kunt planten. Meer kun je niet doen. Er ontkiemt iets, of niet. Ik ken mensen die alle documentaires hebben gezien die er te zien zijn. Die alle gruwelijke beelden en feiten kennen en nog steeds dierlijke producten gebruiken. Het ontspruiten van de kiem is een intrinsieke aangelegenheid. Ik ben me daar heel, heel erg goed van bewust. Dus ben en blijf ik beschikbaar voor verschaffing van informatie voor de mensen die daarin geïnteresseerd zijn en er voor open staan, maar heb ik inmiddels allang niet meer de drang tot provocatie. Ik wil dat mensen goed geïnformeerd en geïnspireerd naar huis gaan en dat ze zelf kiezen wat ze met de opgedane kennis willen doen.

Als ik ervoor zou kiezen om tijdens mijn lezing fragmenten uit de documentaire Earthlings te laten zien, dan zouden de meesten waarschijnlijk misselijk en zwaar overstuur weglopen. Misschien zou een enkeling blijven zitten voor wie die benadering wèl werkt, maar met de ervaring die ik in Nederland heb opgedaan met het geven van mijn lezingen, ben ik ervan overtuigd geraakt dat de soft approach vele malen beter werkt. Zelfs de light versie, dus de geanimeerde filmpjes die ik gebruik, maakt al veel los bij mensen. Daarnaast ken ik mensen die Earthlings meerdere malen gezien hebben en er niet vegan door zijn geworden. Voor iedereen werkt wat anders. Gedragsverandering beklijft beter als die voortkomt uit intrinsieke motivatie. De link leggen (making the connection) is echt een persoonlijk proces. Ik ben me daar ontzettend van bewust. Ik heb niet de illusie dat ik degene ben die dat bij mensen kan bewerkstelligen. Wat ik wel kan doen is bewustwording creëren, zoals ik met mijn lezingen tracht te doen. Totdat dieren niet meer gezien worden als gebruiksvoorwerpen blijven wij vegans nu eenmaal een bepaalde verantwoordelijkheid voelen om onze stem te gebruiken voor al onze weerloze, stemloze broeders en zusters met veren, schubben en vachten.

We hebben angry vegans nodig, ook zij weten mensen te bereiken voor wie zo’n aanpak juist wel werkt. Het enige probleem met boosheid is, is dat het op den duur vergiftigend werkt op je eigen lijf als het te lang in je systeem blijft. Uiteindelijk heeft niemand daar wat aan. Jij niet, de dieren niet en de mensen om je heen ook niet. Het gaat er niet om wat anderen doen. Het gaat erom wat jij bijdraagt aan een betere en verdraagzame wereld. Wat me door de lezing ook veel scherper is geworden dan ooit, (misschien in tegenstelling tot hoe andere vegans dat ervaren), is dat voor mij, veganisme onlosmakelijk verbonden is aan spiritualiteit. Door mijn veganisme krijg ik dagelijks de gelegenheid te oefeningen met het uitdragen van Liefde en Compassie. Om vrij te zijn van Oordeel. Compassie dus ook voor de mensen die op de hoogte zijn van het leed, maar doorgaan met het consumeren en gebruiken van dierlijke producten. Veganisme is compassie. Meer niet. Het uitdragen van die compassie reikt verder dan alleen die voor de dieren. Compassie is juist ook nodig voor hen die nog niet ontwaakt zijn en in sluimering verkeren (dan wel bewust of onbewust).

Ik heb in de afgelopen jaren ontzettend veel gelezen, ontzettend veel geleerd. Voor mij persoonlijk zijn daarin 3 peilers het allerbelangrijkst geworden in mijn leven. Het besef dat alles Energie is, dat alles met elkaar Verbonden is en dat alles een eigen Doel dient. (De One Love theorie). Iedereen en alles heeft een eigen doel hier op aarde. Ik durf zelfs zo ver te gaan om te stellen dat zelfs mishandelde dieren in die hoedanigheid een ‘’rol’’ hebben ten behoeve van een bepaald (hoger) doel. Het gaat te ver om daar in deze blog heel diep op in te gaan, maar voor mij is dat in de afgelopen jaren het allergrootste inzicht geworden. Veganisme -goed beoefend- is vele malen groter en krachtiger dan welk nietig oordeel dan ook. Daar ben ik echt van overtuigd. Veganisme gaat in grondbeginsel over geweldloosheid. Voor iedereen. Niet alleen voor de dieren, maar ook voor de medemens. Sommige vegans gaan steeds meer van dieren houden en steeds minder van mensen/de mensheid. Ik heb daar zelf ook een behoorlijke tijd mee gestoeid. Maar hoe lelijk we onszelf soms ook gedragen, met alle wreedheden die de mensheid aanricht heeft juist zij de Liefde het hardst nodig. Met boosheid in je hart doe je jezelf en je omgeving alleen maar nog meer geweld aan, het vergiftigd alleen maar. We zijn allemaal verbonden. Het is dus zaak om bewust te kiezen op welke wijze je in verbinding wilt staan èn hoe je informatie wenst over te brengen.

Ik denk dat vooral mijn prachtige dochter mij in de loop van de jaren heeft geleerd hoe ik de soft approach inzet. Ik ben immers net zolang vegan als dat zij oud is en we hebben haar vanaf geboorte veganistisch opgevoed. Op mijn pad haar zo goed mogelijk te begeleiden in de levensstijl die ons gezin hanteert en alle uitdagingen die daarmee gemoeid zijn, kies ik er als moeder voor, haar op een leeftijdsgebonden, kindvriendelijke manier (vrij van gruwelijkheden en details) kennis over te brengen waarom wij compassie verkiezen boven leed. Inmiddels ben ik ervaringsdeskundige en eye witness dat mijn aanpak bodem legt en beklijft. Als ik volwassenen kan benaderen en informatie kan verschaffen op dezelfde manier waarop ik mijn kind die kennis verschaf, dan blijf ik in verbinding met een zacht, licht en zuiver hart en then we ALL benefit.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s