Een nieuwe baan, Part I

Ik weet niet waar te beginnen. Er is zóveel gebeurd de laatste tijd. De belangrijkste ontwikkeling is toch wel dat ik een baan heb, zoals de meesten van jullie inmiddels vernomen hebben. Er is ook nog een andere, grote, persoonlijke onthulling/doorbraak die ik met jullie wil delen, maar daarover meer in mijn eerstvolgende blog (Part II). Zoals beloofd eerst een post die volledig gewijd is aan mijn baan en hoe ik die kreeg.

Even een terugblik. Toen ik onze website ‘Terug naar Curaçao’ lanceerde, deed ik dat vooral om familie en vrienden in Nederland op de hoogte te houden van ons leven hier. Het leek me leuk en handig om iedereen een collectief inkijkje te bieden in ons leven voor en na de emigratie. Nooit had ik toen kunnen vermoeden dat mijn eigen website mij uiteindelijk aan een baan zou helpen. Aan meerdere banen tegelijk zelfs.

Omdat de website en de Facebookpagina van ‘Terug naar Curaçao’ beiden openbaar zijn, wisten op den duur ook mensen buiten mijn kennissenkring mij te vinden. Hoe ze op de website/Facebookpagina terecht zijn gekomen weet ik niet, maar inmiddels heb ik/hebben we een paar trouwe volgers die onze avonturen en ontwikkelingen altijd met veel plezier volgen. Het is zo leuk om op deze manier nieuwe mensen te leren kennen die iedere keer meeleven en uitkijken naar nieuwe blogs. Zo ook Jeroen.

Jeroen is op de een of andere manier op de Facebookpagina gestuit en als volger blijven hangen. Op een dag stuurde hij me een bericht om me te complimenteren met mijn vlotte schrijfstijl. Ik was vereerd, verlegen bijna, toen uit onze correspondentie bleek dat hij zelf een veelgevraagd schrijver/journalist is die hier op het eiland voor diverse gerenommeerde kranten en magazines schrijft. Hoe cool is het dat iemand die professionele stukken schrijft, een amateurschrijver laat weten dat ze ‘getalenteerd’ is en dat haar schrijfstijl ‘uitzonderlijk’ is? Meerdere malen hebben mensen mij aangespoord iets met mijn schrijftalent te doen. Dat maakte me altijd een beetje verlegen en onzeker. Vooral omdat ik er nooit een opleiding of schrijfcursus voor heb gevolgd. Op de middelbare school hebben docenten weleens tegen mijn moeder gezegd dat ik ooit nog eens een boek zou uitbrengen, maar uiteindelijk koos ik voor een hele andere studierichting dus voor iemand zonder journalistieke achtergrond voelde ik me gevleid door het compliment.

In de maanden daarna schreef ik door, maar privé veranderde mijn situatie langzaam van de happy arrival met alle successen van dien, naar een steeds meer persoonlijke struggle. Ik had het zwaar en belandde na een paar weken in een behoorlijke dip. Baan kwijt, geen inkomen, doorlopende vaste lasten, geen eigen vervoer. Ik voelde me eenzaam en mijlenver van huis. Ik miste Nederlandse vertrouwdheden, ik voelde me gefrustreerd, verveeld en moedeloos. Niets lukte en ik wist op dat moment echt niet wat ik met mezelf aan moest. Het was leven in het paradijs zonder toereikende middelen en voor mijn gevoel bleven mijn kwaliteiten tot mijn grote frustratie volledig onbenut.

Tot de avond van 24 november 2015. Op die bewuste avond ging ik met de billen bloot en schreef ik alles van me af. Met tranen over mijn wangen en 1 druk op de knop stuurde ik mijn meest kwetsbare relaas ooit, zo de wijde wereld in. Ik was totaal niet bezig met lezersbereik, maar het werd mijn best gelezen blog ever en het maakte veel reacties los. Ik ontving steunbetuigingen, bemoedigende en troostende woorden (ook van mensen die ik niet kende). Ik kreeg ook de spreekwoordelijke schop onder mijn kont, die ik zo hard nodig had, om vooral niet bij de pakken neer te gaan zitten. Maar de meest bijzondere reactie kwam van Jeroen. In het kort kwam het erop neer dat hij opperde dat ik iets met mijn schrijftalent moest gaan doen en dat hij vanaf dat moment zijn oren en ogen voor me open zou houden in het geval er een interessante job opening voorbij zou komen. Naar aanleiding van diezelfde blog kreeg ik tevens van 2 andere volgers (die ik nog nooit persoonlijk had ontmoet), 2 afzonderlijke freelance schrijfopdrachten. Eén voor een toonaangevend magazine voor leidinggevenden en de ander voor een digitaal tijdschrift voor jongeren. Hoe bijzonder.

Jeroen hield woord en medio december ontving ik een bericht van hem. Tijdens een meeting op zijn werk was naar voren gekomen dat uitbreiding van het team gewenst was. Vanuit de overheid is er een Actieprogramma ontwikkeld waarbij de komende jaren getracht wordt Jeugdontwikkeling op het eiland te stimuleren en te ondersteunen. Binnen dat team van het Actieprogramma werd er gezocht naar een 2e communicatiemedewerker die de content voor o.a. social media en persberichten kon verzorgen. Met een ingeving heeft Jeroen tijdens die meeting mijn naam genoemd. Begin januari kon ik op gesprek. Omdat de officiële sollicitatie procedure op zich liet wachten duurde het best lang voordat ik hoorde of ik wel of niet door was, maar medio maart hoorde ik eindelijk dat ik aangenomen was. Op 5 april kon ik officieel beginnen.

Die dinsdagochtend schoof ik aan voor het wekelijkse overlegmoment en op die dag ontmoette ik ook Jeroen voor de allereerste keer. ‘Zomaar’ een volger van mijn blog, iemand met een groot netwerk, iemand met het hart op de juiste plek, iemand die potentie in mij zag en het mij gunde. Ik had mezelf (onbewust) naar een baan geschreven en nu stond ik oog in oog met degene die dat mogelijk had gemaakt. Ik geloof dat ik de hele dag met een suffe glimlach van dankbaarheid door het gebouw gelopen heb.

Het is een kleine wereld, dat geldt zeker voor Curaçao. Duizendpoot als hij is, bleek Jeroen voor hetzelfde managerstijdschrift te werken als waarvoor ik eerder een artikel mocht schrijven. Uit zijn handen ontving ik vorige week het exemplaar waarin mijn stuk een tijdje terug gepubliceerd werd. Onwerkelijk. Blogger en volger die door een samenloop van omstandigheden op 2 verschillende werksettingen collega’s van elkaar werden.

Is het niet wonderlijk hoe mensen elkaar soms belangeloos een gunst bewijzen? Gewoon omdat ze een kans voor je zien en de verbindingen leggen. Dus dankjewel Victorine en dankjewel Jacqueline.

En dankjewel Jeroen. Aan jou heb ik deze baan te danken. Er komt een moment in je leven waarop je daad van onbaatzuchtigheid beloond zal worden in een vorm die op dat moment voor jou gewenst is. Wie goed doet, goed ontmoet.

IMG_8009

Mijn allereerste artikel publicatie voor Coaching Magazine, nummer 1/2016

Advertenties

3 gedachtes over “Een nieuwe baan, Part I

  1. Shelly zegt:

    Erg cool! Ik lees achterste voren, maar erg leuk om te lezen wat uit jouw schrijftalent is gekomen. Ik ben ook al een paar uur aan het lezen hihi.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s