Met pet…

Sinds een paar maanden bevind ik me in de Wonderlijke Wereld voor Werkzoekenden. En dat na 11 jaar trouwe dienst bij mijn voormalige werkgever. Ik wist dat ik hier op Curaçao weer helemaal overnieuw zou moeten beginnen, maar ik had eigenlijk niet echt een beeld van hoe solliciteren er hier aan toe gaat. Iedere 2 á 3 dagen check ik de nieuwste vacatures. Ik kijk op alle websites, social media van bedrijven, kranten en uitzendbureaus om te zien of er nieuwe vacatures zijn bijgekomen. Als er een vacature bijzit waarvan ik denk dat ‘ie enigszins passend is, dan licht ik die uit.

Het is iedere keer een heel proces van onderzoek doen naar het bedrijf en de gevraagde functie-eisen, het herschrijven en toespitsen van mijn cv op de vacature, bij uitnodiging voorbereiden op het gesprek, oppas regelen voor Koekie en vervoer regelen voor mezelf. En dan, nadenken over wat ik ga aantrekken. Ik heb geen ”sollicitatiekleding”. Begrijp me niet verkeerd, ik heb een kast vol kleren, maar mantelpakjes heb ik niet. Ik word dus iedere keer lichtelijk nerveus als ik voor mijn kast sta en bedenk op wat voor manier ik nu weer business casual over kan komen. Ik leer, want in de afgelopen maanden ben ik al een paar keer op gesprek geweest bij diverse bedrijven.

Eigenlijk waren al mijn gesprekken, met uitzondering van 2, geen officiële sollicitatiegesprekken, maar meer kennismakingsgesprekken. Dat betekent dat ik voor een aantal gesprekken ben gevraagd naar een lunchroom te komen bijvoorbeeld. ‘’Dat praat wat makkelijker’’ was dan de achterliggende gedachte (wat mij overigens niet minder zenuwachtig maakte). Ik heb ook een keer een gesprek gehad dat super formeel en officieel was, voor een bestuur. Ik wist bij de handdruk al dat het ‘em niet ging worden. En dan heb ik ook een keer een gesprek gehad bij mij thuis, wat gepland stond op het bedrijfskantoor, maar last minute wijzigde in mijn thuislocatie… en over kleding gesproken, bij dat thuisgesprek besloot ik volledig te gaan voor de Stephy-look. Míjn vrije dag, míjn territorium, míjn kleding van keuze, wat wil zeggen comfi vrijetijdskleding incl. pet, harem jogging pants en sneakers. Ik was gewoon benieuwd of ik ermee weg kon komen om wat kleding betreft truly mezelf te zijn en de opdracht binnen te slepen op basis van mijn capaciteiten. Mijn pet hield ik dus op. Het lukte, ik kreeg voor dat bedrijf een hele leuke freelance schrijfopdracht die wellicht in de toekomst zelfs nog verder zal worden uitgebreid.

Een keer moest ik naar een gesprek, mijn schoonzus haalde me op want zij zou me brengen. Toen ik de auto instapte vroeg ze me direct of ik niet wat anders had kunnen aantrekken, ‘een jurk met hakken, ofzo’. Ik dacht, ik ben helemaal geen jurk en hoge hakken type, ik kan niet eens lopen op die dingen en aan een jurk zou ik alleen maar zitten friemelen. Waarom zou ik iets aantrekken waarbij ik me niet op mijn gemak voel? Bij mijn vorige werkgever droeg ik altijd wat ik zelf wilde. Ik liep met hanenkam, blauwe twists. Geen leidinggevende die er ooit wat van zei. Vlak voor de emigratie begon ik voor het eerst na te denken over hoe ze daar op Curaçao over zouden denken. Ik bedacht me dat het misschien beter zou zijn als ik in het begin een beetje een doorsnee uiterlijk zou aanmeten in het geval ik een tijdje front desk werkzaamheden zou moeten uitvoeren. Vooraf had ik wel geprobeerd te peilen wat de bedrijfscultuur van de desbetreffende company was waar ik nu naar onderweg was, omdat het me een jong en relaxte afdeling leek, wat ook werd bevestigd door de contactpersoon die me zei niet al teveel zorgen te maken over mijn kleding. Toch had ik, op mijn manier, mijn best gedaan om een representatieve outfit bij elkaar te sprokkelen in de vorm van een redelijk nette broek -die ik ergens onderin mijn kast vond-, een los bloesje, dichte schoenen –ballerina’s-, die mij overigens altijd meteen 10 jaar ouder maken, en mijn haar in een knot strak naar achteren. En nu liet mijn schoonzus blijken dat mijn presentatie best wat vrouwelijker en sjieker had gekund. Ik baalde en ging ietwat van mijn stuk gebracht richting het gesprek. Toen ik eenmaal op de locatie arriveerde werd ik opgehaald door de dame waarmee ik het gesprek zou hebben. Een jonge frisse meid van mijn leeftijd met een enorm prachtige bos krullen, flawless make up en dito nagels, vlotte bloes met hip vestje, open sandaaltjes met steentjes erop en een ripped jeans. Ik zuchtte.

WearWhateverThe HellYou Want

Het is overigens niet altijd de kleding die mij hoofdbreken bezorgt. Ook de uitermate slecht opgestelde vacatures hier op het eiland met vaak onmogelijke functie-eisen. Of ze stellen de vacature op in het Nederlands, maar willen het gesprek liever in het Papiaments. (Stel de vacature dan direct op in het Papiaments denk ik dan, of vermeld erbij dat het gesprek in het Papiaments gevoerd zal worden…) Of je dient te beschikken over ervaring in werken met hele gespecialiseerde computerprogramma’s waar geen sterveling ooit van gehoord heeft. Of er wordt vloeiend Spaans van je verwacht in woord en geschrift en Duits en Portugees en Zweeds in je talenpakket is een pré. Ban serio. Ik heb weleens een gesprek gehad waarbij de directeur bij de handshake al zei, je gaat het niet worden, maar ik wilde wel kennis met je maken. Wtf, waarom elkaars tijd dan verdoen? Ik ben al een paar keer op gesprek geweest waarbij beide partijen een andere verwachting van de opgestelde vacature hadden. Die zijn de allerergste. Ze kosten de meeste tijd en energie. Een helder omschreven vacaturetekst zou heel prettig zijn. En tijdbesparend! Iemand vroeg me laatst (terecht overigens) waarom ik dan niet van te voren even bel om te checken wat het bedrijf precies zoekt? Basically omdat ik niemand wil lastigvallen en de bekwaamheid van het bedrijf om een vacature op te stellen niet openlijk in twijfel wil trekken. Ik denk dan, ‘wat er staat is wat ze vragen’ maar misschien moet ik daar onderhand maar eens een beetje vanaf.

Iedere keer na een afwijzing kom ik thuis, gesloopt door de lange gesprekken (de langste duurde maar liefst 2 uur!) en dan is het janken omdat zo’n heel proces veel energie kost en het vervolgens frustrerend is als je niet wordt aangenomen, dan moet ik echt even ontladen. Misschien kom ik ook wel te eager over, met de noodzaak voor een extra inkomen in mijn achterhoofd. Times are ruff en financieel hebben we het zwaar op het ogenblik. Chaps werkt zich een slag in de rondte en ik zit thuis vacatures af te dwingen. Behoorlijk uit verhouding dus. Het is leven in het paradijs met een heel krap budget.

Soms denk ik weleens, laat mij gewoon lekker onderaan de ladder beginnen. Ik ga wel plees schrobben, I don’t mind. Laat mij gewoon je bedrijfssanitair schoonmaken, postvakjes vullen, de telefoon aannemen, koffie rondbrengen, zolang ik me maar nuttig kan maken. In gesprek met me zul je gaandeweg vanzelf merken dat ik meer kwaliteiten in huis heb. En als je by the way nog iemand zoekt om vacatureteksten op te stellen dan kun je me ook daarvoor inhuren.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s