A Few Good Men

Vandaag was zó gaaf. Mijn broer werkt al jaren bij de marine. We hebben het in onze gesprekken regelmatig over zijn werk. Ik volg ook alles wat hij doet en zijn ontwikkeling wat rangen betreft binnen de marine. In 2014 bezochten Chaps en ik een familiedag op het schip waar hij toen werkzaam was. De passie waarmee hij over zijn werk en het schip sprak, heeft op mij een blijvende indruk gemaakt. Ik had voor het eerst een beeld bij de dingen die hij vertelde. Zr. Ms. De Zeven Provinciën, het schip waar hij momenteel op vaart, verliet 2 weken geleden de haven van Den Helder en zette direct koers richting Curaçao. Vanochtend om 9 uur werden ze in de haven van St. Annabaai verwacht en dus vertrok ik vanochtend vroeg samen met mijn pleegouders en nichtje, richting Punda om hem op te wachten.

Op zoek naar een parkeerplaats zagen we al wat mariniers lopen op het dak bij de Boogjes. Voor ons uit het zicht, lag het schip al klaar om binnen te varen. Nadat we de auto hadden geparkeerd, vonden we vrij snel een plekje op de kade naast overige familieleden en belangstellenden. Een cougar helikopter maakte diverse rondjes boven de baai, wat mij nog net wat zenuwachtiger maakte. Ik was opgetogen. Klaar voor zijn intocht. En toen was het eindelijk zover. Vanaf Fort Amsterdam waren saluutschoten te horen die het schip en haar bemanning verwelkomden.

Toen het schip een bocht naar rechts maakte en de St. Annabaai binnen voer, kreeg ik gewoon kippenvel over mijn hele lichaam. Mijn vader riep, ‘kijk daar zijn ze!’ Helemaal strak in positie stond de bemanning in 1 rechte lijn opgesteld met hun gezichten richting het ministerie. Vervolgens voer het schip ceremonieel de haven binnen. Iedereen was stil, vol ontzag. Ik heb niet zoveel met de marine (ik ben meer van de luchtmacht), maar dit plechtige moment was toch wel heel indrukwekkend. De marine is zijn lust en zijn leven en ik weet hoe belangrijk het is voor hem, dus steun ik hem voor 100%.

IMG_5588.JPG

Mijn nichtje kijkt uit naar de komst van haar vader

IMG_5590.JPG

Van de verte leken het net kleine poppetjes, maar toch kon je mijn broer makkelijk herkennen. Hij stond vooraan op het schip. Ik kon het niet geloven, het was onwerkelijk. Ik was zo ontzettend trots, niet normaal meer. Toen ik opzij keek en mijn vader zijn zoon zag salueren, moest ik wel even slikken. Tranen in mijn ogen. Mijn broer kon ons zien vanaf het schip, maar hij kon niets doen omdat ze niet van houding mochten veranderen. Toch was het zo’n prachtig moment. Van mijn pleegmoeder weet ik dat toen mijn broer klein was, hij een behoorlijke angst had voor water en niet durfde te zwemmen en moet je hem nu zien op dat enorme grote schip. Mijn broer in zijn smetteloze witte uniform. Hij zag er zo mooi uit. Hoe trots kun je zijn? Het deed me denken aan de film A Few Good Men. Met als gevolg een dikke vette brok in mijn keel van ontroering.

IMG_5594

IMG_5595.JPG

Het schip voer verder de haven in waarop we de auto pakten en naar de andere kant van de baai reden. Het duurde best een flinke tijd voordat we hem eindelijk konden begroeten, maar toen hij eenmaal kwam aangelopen, zo in de verte met zijn pet op.., man, wat was ik blij! Het is dat hij flink groter is dan ik, anders had ik hem van de grond getild, zo blij was ik om hem weer te zien. Hij nam ons mee naar de plek waar het schip aangemeerd ligt en daar volgde de hereniging met andere familieleden en kennissen.

IMG_5603

IMG_5616.JPG

In aantocht

Het schip blijft de komende 5 maanden in het Caribische gebied voor een missie. In die periode doet hij nog 2x de haven van Willemstad aan voordat hij weer terug naar huis keert. Als het me lukt wil ik al die keren aan wal staan. Ook de keer wanneer hij weer terug naar Nederland moet. Ik zal naar hem zwaaien, naar de gehele bemanning en naar het schip met haar grote wapperende Nederlandse vlag tot zij helemaal uit het zicht verdwenen is. Met een brok in mijn keel, dat zeker, maar dat maakt me niet uit. Voorlopig gaan we eerst genieten dat hij er is.

IMG_5650.JPG

 

 

Advertenties

6 gedachtes over “A Few Good Men

  1. AdjeK zegt:

    Mooi geschreven. Ik herken het gevoel want mijn schoonzoon zit ook aan boord van “de Zeven” en stond daar ook aangetreden op Paradeerrol (zo noemen we dit eerbewijs). Zelf heb ik ook menig maal op Paradeerrol gestaan en het is elke keer weer een mooi en trots gevoel.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s