Laten we gaan

Lief kindje van mama. Dit is het dan. Onze koffers zijn gepakt. Ik heb zojuist wat kaarsjes aangestoken om een beetje te kunnen ontspannen. Mijn laatste blog vanuit Nederland wil ik aan jou richten. Ik was een half jaar ouder dan jij nu bent, toen ik in naar Nederland vertrok. Ik was 4 jaar oud toen ik hier kwam wonen en volgde hier de kleuterklas en de basisschool. Ik groeide hier op en speelde in de sneeuw. Ik schaatste. Ik zoefde in de trein langs uitgestrekte weilanden. Ik fietste door de stad. Ik doorliep mijn middelbare school en ging uiteindelijk studeren in Breda. Na mijn studie verhuisde ik naar Rotterdam en bouwde ik een leven voor mezelf op en later met papa. We zijn 32 jaar verder sinds mijn komst naar Nederland. Ik sta op het punt dezelfde oversteek te maken als mijn mama, jouw oma, ruim 30 jaar geleden deed, alleen dan weer terug.

Hier in Nederland ben ik groot geworden, in een klein dorpje in Brabant. Ik kon heerlijk buiten spelen, ik heb genoten van mijn jeugd. Voor jou wens ik hetzelfde. Ik wil dat je een kind van de wereld wordt. Niet zozeer gebonden aan 1 land of continent. Ik zal ervoor zorgen dat je altijd zult weten waar je vandaan komt en ik zal je altijd blijven vertellen over je geboorteland Nederland. Ik wil dat ook jij buiten zult spelen, eindeloos.

Ik kijk naar jou, mijn lieve, dappere, kleine meisje en ik vraag me af wat de jaren ons zullen brengen, zeg 15 jaar vooruit in de tijd. Je zult opgroeien op het eiland waar papa en mama beiden geboren zijn. Ik ben zo trots op jou. Op hoe je door al die maanden heen groter bent geworden en hoe je, hoe jong je ook bent, omgaat met de ontwikkelingen in dit proces. Je speelt en je groeit en wij als ouders hebben een balans moeten vinden in het organiseren van de emigratie en het schenken van de verdiende aandacht aan jou. Dat is het enige wat een beetje pijn doet. Dat we sinds maart van dit jaar jou niet altijd evenveel van onze tijd en aandacht hebben kunnen geven als we gewild zouden hebben. Het was een aaneenschakeling van inpakken, inpakken en inpakken. Toch hebben we geprobeerd om tot het allerlaatste moment een bepaalde regelmaat in je leventje te houden. Gisteren was je laatste schooldag. Met een tas vol kadootjes en kunstwerkjes ging je uitgelaten naar huis. Je trakteerde pan bolo met een kofferlabel eraan met de afbeelding van de Curaçaose vlag erop. Iedere keer als een vliegtuig passeert roep je dolenthousiast in plat Rotterdams: Kijk mama, avion!! Daar gaat ik wonen!!

20150818_223205

Afscheidstraktatie, Pan Bolo, 19 augustus 2015

Vier maanden lang hebben we bij tio en tanchi mogen verblijven. Je oom en tante hebben het heerlijk gevonden om je in die maanden bij hen te hebben. Je bent als een dochter voor ze en ze zijn gek op je, als ook je Padrino, je peetvader. Als baby was je al aan ze gehecht, maar dat is in de afgelopen periode alleen maar sterker geworden. We zijn gezegend dat we bij hen hebben mogen blijven en dat zij hun woning voor ons open stelden. Wij hebben een beslissing genomen die grote gevolgen heeft voor heel veel mensen in jouw leven die erg veel van je houden en om je geven. Wij bepaalden dat je in een ander land zult opgroeien dan waar je geboren bent, maar we zullen er alles aan doen om je band met Nederland en de familie die er woont in ere te houden.

Lief kindje, ik wens dat je daar heel gelukkig mag worden. Dat het eiland je alles mag bieden om heel gelukkig op te groeien, naast de liefde en zorg die wij je blijven geven. We zullen samen buiten spelen, zwemmen, feesten en dansen. We zullen een leven opbouwen waar je later hopelijk met warme gevoelens op terug kunt kijken. We gaan naar huis, lieve schat. Onze nieuwe thuis. Mama ta stimabo. Tur ku tin.

Ga je mee? Het is zover.
Laten we gaan. Hand in hand.

images

Advertenties

2 gedachtes over “Laten we gaan

  1. I. Da costa gomez zegt:

    Lieve Steph, Rolph En Ojenai. Het is dan eindelijk zover. Ik wil jullie het allerbeste toewensen. Een veilige vlucht, een behouden aankomst en een gelukkig toekomst. Ik bid voor meer liefde tussen jullie, meer gelach en meer lol en pret hebben. Jou kennende Steph weet ik dat dit alles gaat lukken, want je bent een strijder. In het begin zal het moeten wennen, maar daarna is het alleen maar genieten. Het allerbeste , tur kos bon. God gaat met jullie mee. Kusjes en stevige brazas.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s