50 tinten groen

We zijn alleen maar afscheid aan te nemen. De hele tijd, van alles en iedereen. Van plaatsen waar we niet meer zullen komen, van routines die ophouden te bestaan, van mensen die we voorlopig niet meer zullen zien. Het snijdt en het doet pijn. Ik voel al die energie van verdriet, loslaten en gemis. Het slaat op mijn keel. We staan voor het grootste keerpunt in ons leven. En het is een heel dubbel gevoel. De realisatie dat je hier mensen achterlaat die ons ongelooflijk gaan missen en aan de andere kant mensen die dolblij zijn dat we in aantocht zijn en niet kunnen wachten tot het vrijdag is. Ik kan het het best omschrijven als een verscheurd gevoel. Een uitvergroot gevoel van loslaten. Maar de laag die ten basis ligt van al die gevoelens en emoties is Liefde. We zijn omringd door Liefde. Door mensen die hoe dan ook het allerbeste met ons voorhebben en ons niets dan goeds wensen. Waar ook ter wereld.

Hoewel het op mijn keel slaat en ik er niet goed van praten kan, probeer ik ieder moment heel bewust in mij op te nemen. Weet je dat als je over de snelweg rijdt en je naar buiten kijkt en je het landschap goed in je opneemt, echt bewust kijkt, weet je dan hoe groen Nederland eigenlijk is en hoeveel tinten groen je uit one single view kunt halen. Nederland, met haar platte groene landschap, ik hou ervan en ik ga het missen.

Diep in het binnenste van mij weet ik dat mijn eiland op mij en op onze komst wacht. Als ik op Curaçao land voel ik haar warmte als een deken om mij heen slaan. Mijn eiland die zegt, Mi yu, bo ta na kas atrobe. Mijn kind, je bent weer thuis. Raar om over vrijdag heen te denken, raar om op de kalender al afspraken te zien staan voor volgende week. Inschrijven, onze inboedel die verwacht wordt. Er is werk aan de winkel. Voor nu voelt het alsof ik in een wachtstand sta, op pauze. Mijn leven hier is bijna afgerond en mijn leven daar moet nog beginnen. Ik zweef op dit moment ergens tussenin. We zijn tot zover gekomen. Wat ben ik daar ongelooflijk trots op. Al die duizenden gesprekken die Chaps en ik hierover voerden. Alle stappen die we hebben gezet. We hebben het idee verwekt, laten groeien en tenslotte geboren laten worden tot de stap die we over 2 dagen zullen zetten.

Visualisatie, dankbaarheid en een solide support system. Dat is wat ons hier heeft gebracht. Onvoorwaardelijke steun. Van heel, heel veel mensen, soms zelfs uit onverwachte hoek, maar er waren 2 personen in het bijzonder die deze plannen vanaf het begin nauw gevolgd en gesteund hebben. Die iedere input rondom onze emigratie omhulde in vol uitgelaten enthousiasme. Mijn tante B, die ons 3 jaar geleden voorging en die onuitputtelijk haar opwinding rondom onze plannen met ons deelde in de afgelopen jaren. Mijn tante is in dit alles een ongelooflijke steun en klankbord geweest. Ik weet niet hoeveel uren aan band je zou krijgen als je al haar voice messages aan support achter elkaar zou plakken. Mijn tante droomt groter voor mij dan ik voor mezelf kan dromen. Ze is van het type die gelooft dat niets onmogelijk is. In haar ogen kan ik alles Bereiken, alles Worden, alles Zijn, wat ik maar wil. Zonder twijfel… Zonder twijfel.

En dan is er ook een dierbare kennis, Henk K, die ik nooit in het echt heb ontmoet maar die in ons remigratie avontuur een ongelooflijke steun is geweest. Ik heb Henk ontmoet via een vegan forum waar ik hem benaderde met een opvoedingsvraag. Sinds die ene vraag is het contact gebleven en uitgediept en heeft hij het hele proces vanaf de zijlijn gevolgd. Henk wist eerder dan wie dan ook over de remigratie. Hij kent de Antillen goed, heeft er zelf ook gewoond dus hij kan zich enorm identificeren met onze plannen. Iedere grote stap in het proces heeft hij meegemaakt en ondersteund. Ik heb many, many cheers ups van hem gehad en hij heeft me als een soort mentor leren vertrouwen op mijn eigen kunnen. Er zit enig leeftijdsverschil tussen ons en hij heeft veel meer levenservaring, maar nergens heeft hij zich ooit belerend of superieur opgesteld. Integendeel. In hem vond ik een gelijkgestemde en iemand waar ik gevoelsmatig een enorme klik mee heb omdat we veel dingen gemeen hebben en over een groot aantal zaken hetzelfde denken. Ik ben blij dat hij in mijn leven is. Hij is naar de buitenwereld toe altijd erg discreet omgegaan met onze plannen, maar heeft ons tegelijkertijd altijd aangemoedigd en geassisteerd bij vraagstukken waar nodig. Als we eenmaal gesetteld zijn zou ik het te gek vinden als hij met eigen ogen zou kunnen zien wat hij al die tijd achter de schermen vorm heeft zien krijgen.

Support is everything. Ik ga Nederland missen, maar er wacht mij een nieuw leven. En ik neem die sprong in het diepe, wetende dat ik spring met alles wat ik in me heb en alles wat ik meekreeg aan liefde en support.

Curaçao heeft misschien veel minder tinten groen dan Nederland, maar wat er groen is, is dan meteen wel echt groener dan groen. En ja, eerlijk is eerlijk, voor al die tinten groen, krijg ik er 50 tinten blauw voor terug.

Een plaatje wat mijn tante mij stuurde: Go for it dushi, in positive vibration, 24 juni 2015

Een plaatje wat mijn tante mij stuurde: Go for it dushi, in positive vibration, 24 juni 2015

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s