De vlag van Curaçao

Voordat het hoofdkantoor van mijn werk recentelijk naar een andere locatie verhuisde en het nog toegestaan was om persoonlijke spullen op je werkplek te hebben, had ik jarenlang een klein Curaçaos vlagje op mijn bureau. Het vlagje had ik daar neergezet ter herinnering aan mijn beoogde doelen. Geen opdracht of verzoek was me teveel in die tijd omdat ik heel duidelijk voor ogen had wat onze toekomstplannen waren. Op die manier bleef mijn focus altijd scherp. Altijd. Weer of geen weer, nieuwe opdrachtgevers, deadlines, beleidsmatige veranderingen, lastige situaties of spanningen op het werk, het maakte me allemaal niets uit. Ik ging mee in iedere flow omdat ik wist dat ik toch niet ging blijven en dat ik ergens naartoe werkte voor mezelf. Hoe lang het ook zou duren.

Toen het bedrijf vorige maand naar een nieuwe locatie elders in de stad verhuisde, mochten persoonlijke bezittingen niet meer mee naar de nieuwe werkplek. Omdat ik voor die paar weken nog mee verhuisde nam ik mijn vlaggetje mee naar huis en plaatste ik het in mijn Happy Jar. Mijn vlag was weer thuis. Wat een timing. Dankbaar voor de stimulans die het mij jarenlang gegeven had om mijn ogen op het doel te houden. Want nu mijn vlag thuis is en mijn tijdperk bij mijn werkgever erop zit, ga ook ik terug naar huis. Haar taak zit erop, mijn vlag heeft exact datgene gedaan waarvoor ik haar altijd in het zicht hield dichtbij mijn computerscherm. Het hield me gedreven en gemotiveerd. Het blauw van de lucht en de zee, gescheiden door een gele zonnestraal. Curaçao en Klein Curaçao afgebeeld als witte sterren, links bovenin. Daar wilde ik naartoe en daar ga ik nu naartoe.

Vlag van Curaçao in mijn Happy Jar

Vlag van Curaçao in mijn Happy Jar

Door de verhuizing van het hoofdkantoor zouden veel spullen niet meer meegaan naar de nieuwe locatie. De directeur organiseerde daarom een veiling. Jaren geleden heeft een deelnemer uit 1 van mijn trainingsgroepen een expositie mogen houden in de ontvangsthal van het bedrijf. Hij was half Antilliaans en in zijn werk kwamen zijn roots duidelijk terug. Ik kocht toen een klein schilderijtje van hem die de Curaçaose vlag uitbeeldde, maar hij had ook een groter doek gemaakt met exact dezelfde afbeelding. Die kwam uiteindelijk in de kantine te hangen. Naast mijn werkkamer. Dus iedere dag liep ik op mijn werk langs mijn landsvlag. Voor anderen was het gewoon een doek, voor mij had het symbolische waarde. Toen ik dus hoorde van de veiling heb ik direct bij de directeur aangegeven het schilderij te willen hebben en uiteindelijk werd ik de gelukkige eigenaar. Ik heb er behoorlijk moeite voor moeten doen, ondanks dat er geen andere gegadigden waren, maar het was door omstandigheden bijna in prullenbak belandt. Ik heb er alles aan gedaan om dat te voorkomen en uiteindelijk mocht ik het mee naar huis nemen en kreeg het een nieuwe plek aan de muur bij mijn schoonzus thuis.

Artist, Jonathan Vos

Artist: Jonathan Vos

Gisteren was mijn allerlaatste werkdag en tevens mijn afscheidsborrel. In de ochtend heb ik een rondje gedaan langs alle afdelingen en collega’s gedag gezegd. Daarna had ik een afsluitend gesprek met mijn teamleider. Mijn teamleider had enkel lovende woorden over mijn inzet en het aandeel wat ik heb gehad in het neerzetten van ons afdelingsproduct en de stabiele rol die ik had binnen het team. Haar complimenten deden me goed, ik denk dat ik met trots terug kan kijken op mijn tijd bij de firma en de indruk die ik als werknemer achterlaat. Ik realiseerde me dat ik onder invloed van dat kleine vlagje op mijn bureau, het beste van mezelf gegeven heb.

Na het gesprek heb ik mijn sleutel overhandigd en ben ik richting huis gegaan om me op te frissen en om te kleden voor mijn afscheidsreceptie. Chaps en ik ontmoetten elkaar thuis waarnaar we samen naar het café restaurant vertrokken. Zo lief, al die collega’s die gedag kwamen zeggen, fantastisch. Ik heb lieve kaarten gehad, mooie cadeaus (waaronder een prachtig kookboek met de toepasselijke titel: My New Roots, vol inspirerende plantaardige recepten), ik kreeg stevige omhelzingen en heel veel gelukswensen. Ik kan niet geloven dat ik 11 jaar bij dezelfde firma heb gewerkt, 11 jaar. En nu is het dus klaar.

Ik ben hartstikke jobless, hoewel het zo niet voelt. Ik zeg liever dat ik in between jobs zit, want eigenlijk is dat ook zo. Ik heb nog geen nieuwe baan, maar daar maak ik me eerlijk gezegd niet zoveel zorgen over. Komt vanzelf goed. Nu is er vooral veel lucht en ruimte wat betekent dat er dus plaats is voor nieuwe dingen en nieuwe uitdagingen. En daar heb ik erg veel zin in. Volgende week neemt Koekie afscheid van haar daycare. Hoewel ik nog niet weet wat ze gaat trakteren wilde ik het thema emigreren aanhouden. Inspiratie kwam wederom van mijn vlagje, ik besloot kofferlabels te maken… in de kleuren van onze vlag.

Kofferlabels, traktatie Koekie

Kofferlabels, voorbereiding traktatie Koekie

Ik ben dankbaar voor de 11 jaar. Ik kijk terug op bewogen jaren waarin ik me heb mogen ontwikkelen als professional en mijn loopbaan heb opgebouwd. Ik sluit af met 1 van de leukste dingen die ik mee mocht maken op mijn werk. Een flashmob midden in de stad.

Bekijk hier de video.

Advertenties

2 gedachtes over “De vlag van Curaçao

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s