Bos met 9 sleutels

Morgen zijn we uitgenodigd voor een tuinfeestje bij de buren die naast ons woonden voor we onze woning verkochten. Een date die we al lang geleden vastgelegd hebben. Alleen had ik toen niet kunnen bedenken dat ik het niet meer zou trekken om elkaar in onze voormalige straat te ontmoeten. Het tuinfeestje is dus verplaatst naar een locatie 125 kilometer verderop. We spreken nu af bij hen op de camping. Het is anders te confronterend voor mij. Waarom dat na 4 maanden nog steeds zo is, weet ik eigenlijk niet. Of althans, ik kan het niet goed onder woorden brengen. Eigenlijk vanaf het moment dat ik de deur daar achter me dichttrok, wil ik niet meer terug naar onze voormalige woonwijk, of naar het huis van de buren. Laat staan ons eigen huis. Ik wil mijn oude woning eigenlijk helemaal niet meer zien. Ik hoef niet te zien hoe de nieuwe bewoners er wonen en wat ze ervan gemaakt hebben. Ik hoef daar niet meer te lopen. Ik hoef daar niet meer te zijn. Basically wil ik het gewoon zo snel mogelijk achter me laten.

Ik ontkom er niet aan. De snelweg oprijden leidt automatisch langs ons oude huis en dus word ik er dagelijks mee geconfronteerd. Ergens steekt er nog iets aan die woning. Of eigenlijk ligt het niet aan de woning. Als het kon had ik het huis met fundering en al op het schip gezet en naar Curaçao laten overbrengen. Ik had never nooit niet gedacht dat het loslaten van de woning -of beter gezegd- de omstandigheden waarin dat gebeurde, me maanden later nog een nare bijsmaak zou geven.

Wat is dat toch? Ik denk weleens dat als ik ons huis niet meer zou zien, als ik er niet constant langs zou hoeven rijden en het zou moeten passeren om de uitvalswegen te bereiken, ik die steek veel minder zou voelen. Hopelijk zou het op den duur zelfs helemaal wegebben. Ik rij langs mijn huis en ik wil niet omkijken, maar toch doe ik het. En dan voel ik me onmiddellijk rot. Het stomme is dat het zo anders voelt als bij onze eerste woning. Dat was een huurwoning en na ons vertrek stond het maanden leeg. Toen er eindelijk nieuwe bewoners in kwamen was ik oprecht blij. Ik vond het fijn dat het weer bewoond werd. Ik ben nu ook blij dat ons laatste woning bewoond wordt, dat verdiend het, alleen is het gevoel wat ik daarbij ervaar heel anders. Alsof ik nog steeds niet losgeweekt ben van die woning. Als we er langs rijden zegt Koekie: ‘Kijk, mama-papa huis!’ Dan breekt mijn hart in duizend stukjes.

De reden die denk ik ten grondslag ligt aan die nare bijsmaak, is de manier waarop de periode rond en voorafgaand aan de overdracht is verlopen. Ik wilde er eigenlijk geen blogpost aan wijden omdat ik er geen handen en voeten meer aan wens te geven. Wat ik erover kwijt wil is dat ik tijdens de verkoop recht in het gezicht van hebzucht en gierigheid heb gekeken. De gevolgen die dat had in het voordeel van de kopers, maakte me mad as hell. Woedend was ik. Maar nu, 4 maanden later, kan ik eerlijk zeggen dat alles wat ik voel omtrent die periode en de overdracht in feite gaat over mijn eigen beleving, mijn ervaring, mijn perspectief, mijn kijk op de zaak en daarom heeft het denk ik geen zin meer om de situatie nog langer uit te schetsen. Het heeft geen zin omdat het slechts een eenzijdige schets is van mijn kant en het puur mijn mening en point of view is. (Waar ik overigens nog steeds achtersta). Ik wilde ook heel lang niets over de overdracht schrijven omdat het een hoofdstuk is wat ik -zoals gezegd- het liefst zo snel mogelijk wil afsluiten. Maar ik realiseer me dat juist het schrijven kan helpen bij de verwerking ervan. Want ongeacht de inhoudelijke situatie, op groter niveau gaat het natuurlijk om loslaten van iets wat is geweest en waar ik moedwillig mijn handtekening onder heb gezet. En dat doet pijn.

Op 30 april 2015 gingen we naar de notaris. Na het passeren van de akte overhandigden we de nieuwe bewoners een bos met 9 sleutels. Dat waren er extreem veel. Dat kwam omdat we vlak nadat we de gelukkige eigenaren van onze woning waren geworden, een extra set sleutels hadden aangevraagd. Onze buren hadden een sleutel, mijn schoonzus had een sleutel, wij hadden er allebei 1 + een reserve en zo waren er nog 3 sleutels over.

Voor ik Nederland verlaat wil ik een nieuwe, fijnere associatie voor mezelf creëren als ik voortaan aan de overdracht denk en als ik de komende dagen nog enkele keren langs ons huis zal rijden. Een oud studiegenootje van mij legde in november 2014, 5 dagen nadat onze woning in de verkoop ging, tarotkaarten voor mij. Ik trok toen de kaart Bekers 9 Vreugde. De kaart staat voor geluk, vervulling en dankbaarheid voor het leven, zo vertelde ze. Bekers staat voor element water: gevoel. Mijn studiegenoot legde uit dat de kaart me wilde zeggen dat ik naar het einde van een fase toe aan het werken was. Er zou een periode aanbreken waarin ruimte kwam voor het vervullen van een wens en het behalen van een doel. De kaart staat voor vervulling, plezier, tevredenheid en het ten uitvoer brengen van een droom, het bereiken van een mijlpaal, gezondheid, geluk en overdaad. Cijfer 9 betekent: einde van een cyclus, loslaten en overnieuw beginnen. Een bos met 9 sleutels gaf ik weg.

Als ik het moment waarop ik de sleutels overhandig weer voor me haal, stuur ik voortaan vanuit mijn hart de gedachte mee dat ik mijn sleutels uit handen gaf om een nieuwe leven te kunnen beginnen en een droom waar te maken. Ik haal diep adem en laat los. Ik laat los.

Bekers 9

Kaart, Bekers 9

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s