In de gekte naar de kern

Deze afgelopen dagen waren madness. Het was druk. Het was hectisch. Het was slopend. De loods waarin onze inboedel stond opgeslagen moest plotseling met spoed leeg. Afgelopen maandag werden we daarvan op de hoogte gesteld door het verschepingsbedrijf. Zij hebben daarom onze spullen overgebracht naar een container en nog dezelfde middag de container definitief gesloten. Op 7 augustus aanstaande zal onze inboedel worden verscheept. Echter, omdat de container al gesloten was en wij nog spullen van ons 4 maanden durend verblijf en een aantal resterende items bij mijn schoonzus hadden staan, waren we onverwacht genoodzaakt onze restvracht met een 2e container mee te sturen. De afvaart voor de 2e container staat gepland op 13 augustus, 6 dagen na het vertrek van de 1e container dus. Ik werd daar extreem onrustig van. Het liefst had ik gewild dat al onze spullen in 1 vracht over zouden gaan. Voor de sluiting van de 2e container betekende het tevens dat we ineens een mega deadline van 4 dagen hadden.

Tot 16.00 uur vanmiddag hadden we de tijd om alle spullen af te leveren die nog mee moesten. De dagen hadden meer uren en de maand meer dagen moeten hebben om alles te doen wat in een korte tijd nog gedaan moest worden. Ongelooflijk. Sowieso vind ik dat de dagen nu heel snel gaan. Alle spullen die we de laatste paar maanden nog gebruikten, moest in een rap tempo teruggebracht worden naar 3 koffers en wat handbagage. Het huis was een chaos. Hoeveel spullen kan een mens hebben? Ik weet nog steeds niet hoe, maar het is ons gelukt. Het was aanpoten, we zijn gesloopt, but the job is finally, finally done.

Onze inboedel stond al vanaf 28 april opgeslagen in een loods. Wat nu voornamelijk gereduceerd moest worden was kleding, speelgoed, hobbyartikelen, administratie en verzorgingsproducten. Ook hebben we op de valreep nog een aantal spullen aangeschaft die hier goedkoper zijn dan op Curaçao. Die moesten dus ook overgebracht worden naar de container. Ik vond het lastig beslissen welke spullen zouden blijven en welke naar de container zouden gaan. Ik voelde heel sterk de spanning tussen het loslaten en tevens vertrouwen hebben in de verscheping dat alles goed en in ongeschonden conditie aan zal komen. Het is een bizar en onwerkelijk idee dat ik een groot deel van onze spullen pas over 2 maanden weer terug zal zien en kan gebruiken.

Vanaf nu is het leven uit een koffer. Voor minimaal 6 weken. De laatste 3 weken voor vertrek die vanaf morgen (1 augustus) ingaan en de eerste 3 weken na aankomst op Curaçao. Maar toch, er heerst nu vooral een enorme opluchting. Verlichting. Het heeft bloed, zweet en tranen gekost, maar we zijn dolblij dat het achter de rug is en dat we het gered hebben. Ik had het niet verwacht, maar nu alle dozen dan eindelijk uit onze kamer weg zijn voelt het pas echt alsof de aller, allerlaatste fase ingaat. Het was vermoeiend, 3 avonden onafgebroken werken om alles op tijd af te krijgen, weg te brengen, korte nachten maken, overdag werken en tussentijds een zieke peuter opvangen met waterpokken. Te midden van dat alles vond ik het knap lastig om in een versneld tempo te moeten beslissen wat per direct weg zou gaan en wat bij ons zou blijven als vliegbagage.

In 4 dagen tijd van 15 m2 minimaliseren tot een handjevol kleding en wat schoenen hakt erin. Niet alleen fysiek, maar ook mentaal. Door de tijdsdruk die erop zat merkte ik dat mijn hoofd overliep, ik kon niet eens normaal meer denken. Veel dingen gingen op de automatische piloot voor mijn gevoel. Alles komt nu ook tegelijk lijkt het wel en veel zaken hebben juist nu mijn aandacht en focus nodig. Diensten opzeggen, het opvragen van medische dossiers, mails uitsturen, afronden van werkgerelateerde zaken. Ik had niet eens tijd om te bloggen, ik kwam letterlijk uren tekort. Mijn to-do-list vulde ik soms midden in de nacht aan omdat me dan in een helder moment weer wat te binnenschoot gedurende te toch al te korte nacht.

Maar goed, het is achter de rug en ik kan me nu hopelijk de laatste 3 weken gerichter focussen op zaken die nog afgerond moeten worden en me mentaal voorbereiden op ons vertrek. Zelfs nu ook de 2e container gesloten is, schaf ik hier en daar nog wat laatste kleine items aan en ‘in’ ik mijn nooit eerder gebruikte cadeaubonnen. Hopelijk bieden de laatste dagen wat rust en ontspanning en tijd voor mijn gezin. Alles voelt steeds meer als een afsluiting. Zo waren we woensdag in de Ikea. Voor het laatst, zo realiseerde ik me ineens aan de kassa. Man, wat ga ik de Ikea missen. En de Action. En de Zeeman. Maar Ikea, Ikea ga ik echt missen.

Gelukkig zijn mijn 2 containers voor een groot gedeelte gevuld met alles wat ik zo geweldig vind aan de Ikea. 🙂

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s