Iemand nog een cupcake?

‘Huh? Jullie huis te koop? Waarom? Jullie wonen er net’. Vrienden reageerden over het algemeen zeer verbaasd en verrast op het moment dat we hen vertelden over onze emigratieplannen. Vanaf het moment dat onze woning te koop stond (eind 2014) begonnen we in eerste instantie onze directe vriendengroep en overige familieleden in te lichten. Een klein groepje mensen wist al eerder van de emigratie. Het bord op het raam voelde voor mij dan ook als een enorme exposure. Ik had het gevoel dat iedereen, en dan met name de mensen op mijn werk, op mijn voorhoofd kon lezen waar we mee bezig waren. Dat voelde niet prettig, ik werd me enorm bewust van mijn gespreksonderwerpen. Ik was vooral bang dat collega’s ons huis zouden passeren en zouden zien dat het te koop stond. Die kans was natuurlijk zeer klein, maar niet uitgesloten en het gebeurde dus ook. Eén collega van een andere afdeling had ons huis te koop zien staan. Gelukkig benaderde hij mij via persoonlijke kanalen en niet op het werk. Hij had begrip voor mijn terughoudendheid en beloofde uiterste discretie.

Mensen denken altijd dat ik heel erg open ben over mijn privé leven, dat is niet zo. Het is waar dat ik makkelijk kan delen, maar zaken die echt privé zijn, blijven dat ook. Emigreren was zo’n privézaak voor mij. Het was lastig, dat wel. Collega’s vroegen me dan bijvoorbeeld tijdens de lunch waar ik op vakantie zou gaan dit jaar. In mijn hoofd dacht ik: ‘Vakantie? Ik kom niet meer terug’. Maar daarvoor in de plaats zei ik iets als: ‘Uhm, dat weten we nog niet precies, we moeten nog even kijken, iemand nog een cupcake?’ Het liefst wilde ik er dan zo snel mogelijk overheen lullen, zodat we niet al te lang bij het onderwerp stil zouden blijven staan. ‘Iemand nog een cupcake?’ werd binnen mijn inner circle synoniem voor ‘eroverheen lullen’. Het bleek de perfecte afleidingsmanoeuvre om het vooral snel over iets anders te hebben.

Met name in de periode na de verkoop van ons huis, het inpakken van de inboedel, het tekenen bij de notaris en de oververhuizing naar mijn schoonzus kwam ik regelrecht in een dubbelleven terecht. Ik heb zo vaak op het punt gestaan mijn team in te lichten, maar dan besloot ik toch weer dat het een privé aangelegenheid was en stelde ik het weer uit. Vrienden die wisten dat ik op mijn werk mijn mond hield, vonden dat ik het mezelf onnodig moeilijk maakte. Dat was ook zo, maar basically vond ik dat het niemand op mijn werk wat aanging zolang het geen directe gevolgen had op mijn functioneren. Mijn voornaamste reden om mijn mond te houden was om geen onrust te veroorzaken op mijn werk en ook vond ik het niet nodig dat heel het bedrijf het zou weten. Daar had ik absoluut geen zin in. Ik wilde het pas vertellen op het moment dat ik mijn ontslag zou indienen en daarvoor wilde ik eerst wachten op de terugkomst van mijn teamleider die met ziekteverlof was. Ik wilde de lijn volgen en wachtte dus op haar terugkeer.

Toen mijn teamleider medio mei eenmaal terug was van revalidatie en tijdens een vergadering de najaarsplanning doornam wist ik dat het tijd was om het team in te lichten. Ik heb gewacht tot na de vergadering en heb mijn teamleider toen op de hoogte gesteld. Direct daarna heb ik het, na enige aanmoediging van mijn teamleider, dat wel, aan mijn team verteld. Ik scheet 7 kleuren in mijn broek. Doodeng. Maar het was een enorme, enorme opluchting. Het was eindelijk out in the open en er viel een last van mijn schouders. Mijn collega’s waren lichtelijk gechoqueerd. Verbaasd dat ik een dergelijke operatie van die omvang zolang geheim had kunnen houden zonder ook maar iets te laten merken van toch wel een aantal drastische veranderingen in mijn leven. We waren op dat moment namelijk ook al een aantal weken woonachtig bij mijn schoonzus en ons huis was zo’n 4 maanden daarvoor verkocht. Ze konden het niet geloven. Ze hadden niets gemerkt.

Ik ben me ervan bewust dat veel mensen lange tijd niet op de hoogte waren van onze plannen. Men wist misschien wel ergens vaag dat we ooit terug wilden keren, maar wellicht was de aankoop van ons huis daarin voor de meesten niet direct een logische stap. Mede daarom heb ik de website gebouwd. Ik ben blij dat de site goed ontvangen wordt en dat mensen enthousiast zijn. Ik wil ons verhaal vertellen als naslagwerk, ten eerste voor Koekie, maar daarnaast was dit natuurlijk lange tijd een geheime operatie voor heel veel mensen en hebben zij hele stukken in het proces gemist. Daar ben ik me volledig van bewust. Voor hen wil ik die gaten opvullen. Ik denk dat een aantal mensen behoefte hebben aan een stukje voorgeschiedenis zodat de stukken op hun plaats kunnen vallen. Ook willen mensen natuurlijk weten hoe het ons verder zal vergaan eenmaal op Curaçao. Ook voor hen is de website gemaakt. En voor mezelf is het ook fijn om terug te kijken op het hele proces en ons verhaal te kunnen documenteren. Na jaren van plannen, praten en beslissen zie ik tijdens het schrijven hoeveel grote en kleine stappen we hebben gezet om hier te komen. Het voelt voor mij alsof daarmee de cirkel weer rond is.

Advertenties

4 gedachtes over “Iemand nog een cupcake?

  1. Viviane zegt:

    Moest erg lachen om die cupcakes.
    Ik ben totaal niet van verzwijgen en zo plannen, maar wel waardering voor.
    Succes en plezier wens ik je.
    xx

    Like

    • terugnaarcuracao zegt:

      Haha, ja ik ben juist wel heel erg van het plannen en organiseren. En wat betreft het voor me houden van zo’n grote actie, je wilt niet altijd iedereen in je business, snap je, haha. Vandaar.

      Like

  2. Mickey zegt:

    Die cupcakes, die houd ik erin…
    Leuk om mee te mogen lezen, en ook straks als jullie e zijn. Maar eerst zien we elkaar nog!

    Like

Reacties zijn gesloten.