Als het wat wordt tussen ons…

”Als het wat wordt tussen ons dan moet je weten dat ik hier niet blijf. Ik heb niets met Nederland, ik houd niet van Nederland, ik houd niet van het landschap, ik houd niet van het weer, ik houd niet van de muziek en ik houd niet van het eten. Ik houd eigenlijk van niets aan Nederland”. Dat was het eerste wat Chaps tegen mij zei op onze eerste date. ”Zullen we eerst even ergens wat gaan drinken?”, grapte ik.

Eerlijk is eerlijk, Chaps is vanaf het eerste moment heel open geweest over zijn verlangen ooit terug te willen keren naar zijn geboorte-eiland. Ik wist dus waar ik aan begon toen ik in deze relatie stapte, wetende dat de dag waarop hij terug naar huis zou willen, onvermijdelijk zou komen. Er zou een moment aanbreken waarop hij terug zou verlangen naar zijn roots. Voor mij voelde dat in de beginjaren van onze relatie veel minder sterk omdat ik 4 jaar oud was toen ik vanuit Curaçao naar Nederland kwam. Ik ben hier opgegroeid en heb hier mijn gehele schoolperiode doorlopen. Bijna heel mijn familie woont hier. We zijn ingeburgerd, verkaasd wellicht en ik hou wel van Nederland. Voor Chaps is dat anders. In 1996 verliet hij Curaçao om te gaan studeren op Aruba. Hij verbleef er uiteindelijk 11 jaar tot hij in 2007 door omstandigheden naar Nederland kwam. In 2008 ontmoetten wij elkaar op de verjaardag van een vriendin (zijn zus) waarna het vrij snel is gegaan tussen ons. Twee jaar later zijn we getrouwd.

De eerste keer dat het onderwerp emigreren serieus ter sprake kwam, was in 2010 tijdens onze honeymoon in Gran Canaria. Chaps genoot zichtbaar van het klimaat, de mensen en de gastvrijheid, hij was er op zijn plek. Het was alsof er een last van zijn schouders afgleed. Hij was enorm op zijn gemak, legde gemakkelijk contact met de lokale bevolking, kon met hen moeiteloos communiceren (in het Spaans) en was duidelijk onder de indruk van de prachtige natuur van het eiland. Hij vond het vooral geweldig dat er zo’n paradijselijk stukje eiland was op relatief korte vliegafstand. We brachten uren buiten door. Het was alsof hij zich eindelijk voor het eerst ook aan deze kant van de oceaan volledig kon ontspannen in het openbaar en zich vrij voelde. Hij had op Gran Canaria exact dezelfde laid back houding als tijdens onze vakantie op Curaçao het jaar daarvoor. Ik zag duidelijk overeenkomsten in houding en gedrag en hij resoneerde met de eilandbewoners. Ik denk dat hij iets herkende in the Island (way of) living waar hij zo vertrouwd mee is. Het toeval wil dat we zelfs een aantal timeshare woningen op het Canarische eiland hebben bezocht. Dat was de eerste keer dat het begon te kriebelen. Bij het zwembad bespraken we urenlang hoe onze woning eruit zou komen te zien en hoe we er grote tuinfeesten zouden organiseren.

Omdat D’ nog op Aruba woont hebben we er prioriteit van gemaakt hem minimaal 1x per jaar bij ons te hebben. Afwisselend komt hij het ene jaar naar ons toe en gaan wij het jaar daarop naar hem. De bezoeken die wij naar de Antillen afleggen zijn altijd heerlijk, maar ik zie ook hoe het met de jaren steeds moeilijker wordt voor Chaps om afscheid van hem te moeten nemen en van andere dierbaren. Zijn ouders bereiken nu een bepaalde leeftijd waarop hij graag nog wat jaartjes met hen wil doorbrengen. Hij mist ze. Ook zie ik dat hij steeds meer moeite krijgt met familiegerelateerde feestdagen zoals Kerst en Oud & Nieuw. En nu we zelf een dochter hebben wil hij dat de kinderen zoveel mogelijk samen opgroeien. De vliegafstand Aruba – Curaçao (20 min) is dan een stuk beter te doen dan de afstand Nederland – Curaçao (10 uur). En het allerbelangrijkste is dat ik een hele andere echtgenoot zie vanaf het moment dat het vliegtuig de grijze wolkenmassa invliegt en op Schiphol landt. Hij is dan instant chagrijnig. Koud, nat en grijs weer zorgen onmiddellijk voor een energetische reactie waardoor ik steeds meer overtuigd raakte van zijn weersgevoeligheid.

Na ons laatste bezoek aan Curaçao in 2013 stapten we beiden met lood in onze schoenen het vliegtuig in. Niet alleen hij, maar ik ook. We wilden eigenlijk helemaal niet meer terug. Ik denk serieus dat als we geen verplichtingen meer hadden gehad die ons terug hadden gedwongen naar Nederland dat we waarschijnlijk toen al niet meer waren teruggekeerd. In ons hart wisten we dat dit ook betekende dat we er klaar voor waren. Koekie was toen net 1,5 jaar oud. Als we wilden gaan dan moesten we niet te lang meer wachten.

Het gevoel was er, maar zo’n grote beslissing neem je natuurlijk niet alleen. Je moet er immers beiden volledig achter kunnen staan. In het begin wist ik ook niet zo goed wat ik mij ervan voor moest stellen. Emigreren is toch iets heel anders dan op vakantie gaan. Daarnaast gaat hij terug naar huis en ga ik naar een land waar ik mijn thuis van zal moeten maken. Ik ben er weliswaar geboren, maar ik ben er niet opgegroeid. Kon en mocht ik zo’n beslissende stempel op het leven van mijn kindje drukken? Zou ik daar wel werk vinden en als we dan toch weggaan zou ik dan bijvoorbeeld niet veel liever op Aruba willen wonen? Allemaal vragen die tijd nodig hadden om te rijpen en te ontvouwen. Daarnaast laat ik hier mensen achter waar ik van houd, waaronder mijn zieke moeder. Toen we onze plannen aan haar voorlegden gaf ze ons echter haar volledige zegen en zei mijn moeder dat ik mijn leven voor niemand niet on hold moest zetten. ”Kijk straks op je leven terug in de wetenschap dat je altijd je hart altijd hebt gevolgd”, zei ze tegen mij. Dat gaf voor mij de doorslag, naast nog een aantal persoonlijke incidenten die zich in diezelfde periode voordeden in mijn directe omgeving. Ik wist het toen met heel mijn hart zeker. Ik zou mijn man achterna gaan en een nieuw leven beginnen.

Mijn stap binnen het verbond wat ik sloot met deze prachtige man leidt mij en onze dochter naar een leven op Curaçao. Het werd namelijk wel degelijk wat tussen ons na die eerste date.

Advertenties

14 gedachtes over “Als het wat wordt tussen ons…

  1. Jennifer Jansen zegt:

    Ik vind het super stoer van je Steffie en heel fijn voor je man om terug te keren. Zal jullie website zeker blijven volgen!

    Veel geluk voor jullie gezin.

    Like

  2. Mickey zegt:

    Wat mooi om te lezen, natuurlijk ga ik jullie volgen. En waar je hart is, is je huis. Met Chaps en Koekie kun jij de hele wereld aan. xxx

    Like

  3. Daphne zegt:

    Lieve schatten! Wat gaan we jullie missen, maar wat zijn we trots op jullie dat jullie je hart volgen en het gewoon maar ‘even’ doen. Uiteraard gaan we jullie bezoeken en jullie zijn ook altijd welkom bij ons. Leuk dat we jullie ook op deze manier nog kunnen blijven volgen!

    Like

  4. Andy zegt:

    Wow…je blog is leuk om te lezen en erg informatief in bijna alle opzichten van het leven die men ervaart. Het laat bijna geen vragen over maar maakt je wel nieuwsgierig naar meer..ik hoop op een spoedig terugkeer naar dit blog om een nieuw stukje van jullie ervaringen te kunnen lezen. Grts Andy

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s