Welkom op ons blog!

Bon bini lieve familie, vrienden, collega’s en andere belangstellenden!

In augustus 2015 hebben wij Nederland verlaten om ons te vestigen op ons geboorte-eiland Curaçao. De periode rond ons vertrek en onze vestiging daarna leggen wij vast, samen met een deel van onze belevenissen en ervaringen via onze website Terug naar Curaçao. Ons (r)emigratie avontuur is via deze blog te volgen.

Wij wensen je veel leesplezier en zouden het leuk vinden een berichtje voor ons achterlaat.

Lieve groetjes,

Rolf & Stephany

Cici

Vorige week woensdag landde Chaps vanuit Aruba op Curaçao. Hij kwam me helpen met de laatste dingetjes rondom onze emigratie naar Aruba. De afgelopen 4 maanden heb ik in alle stilte en rust die overstap voorbereid en in gang gezet. Er valt veel te vertellen dus zal ik de komende tijd verschillende blogs publiceren om alles uit te leggen en alle vragen te beantwoorden. Ik zit inmiddels op Aruba. We zijn met z’n viertjes overgekomen. Op zaterdag 14 juli vlogen we: Koekie, Chaps, Cici en ik. Lees verder

All the things I never did…

Eigenlijk zou ik dit nu niet moeten doen op dit moment, een blog zitten schrijven. Heb ik helemaal geen tijd voor. Ik zit met mijn laptop op de bank, zowel mijn werktafel als mijn eettafel zijn weg. Verkocht. Ik zit midden in een verhuizing en over 6 dagen ga ik over. Dus zou ik helemaal geen tijd moeten verliezen, maar flink aan het inpakken moeten zijn. Vooral omdat ik het meeste alleen moet doen. Om me heen is het kaal en leeg en toch voel ik de onrust en chaos van de dozen en alle kleine prulletjes waar ik nog een beslissing over moet nemen. Met pijn in mijn hart heb ik heel mijn inboedel verkocht. Waar ik namelijk naartoe ga is het piepklein en daar is helemaal geen ruimte voor alle spullen die ik heb. Ik blijf redelijk dicht in de buurt van mijn huidige woning wonen, ik verlies alleen mijn prachtige uitzicht op zee want mijn appartement ligt laag gelegen. Lees verder

Hello goodbye

Bijna 2 jaar hier. How time flies. Het is al een paar weken geleden, maar vorige maand was mijn bestie op het eiland. Mijn hartsvriendin vanaf de lagere school. Ze had het zwaar toen ik NL verliet. Niet dat we elkaar in NL heel veel zagen, na mijn afstuderen verhuisde ik naar Rotterdam terwijl zij in Brabant bleef, maar toch, de band die we hebben is onverwoestbaar. Ze had last van de afstand toen ik naar Curaçao vertrok. Wij allebei. Een continent verderop is toch heel wat anders dan een provincie verderop. Het tijdsverschil, de oceaan, het gevoel van eenzaamheid. Ik denk dat we best wel wat hebben moeten doorstaan voordat we elkaar weer in de armen konden sluiten. Wat dat betreft ben ik er achtergekomen dat 2 jaar ook wel een beetje de max is om een dierbare niet te zien. Lees verder

Een theetje in de zon…

Voor iedere week een kaartje. Dat was haar belofte bij ons afscheid. En ze hield zich eraan. Een jaar lang stuurde mijn hartsvriendin iedere week een kaartje of handgeschreven brief of soms zelfs een pakketje per luchtpost mijn kant op. En wat was het heerlijk om post van haar te ontvangen. Alsof ze heel dichtbij was. Ze schreef over haar dagelijkse bezigheden, over haar kinderen en haar werk en de dingen die haar bezighielden. Ik las haar geluk en verdriet door haar woorden heen. Het moeilijkst was als ze zich soms een beetje moedeloos voelde omdat ze me miste. Wanneer je zoiets op papier ziet staan en je leest het, dan raakt het je heel diep van binnen. Dan zit je daar met een dikke keel, machteloos. Hoe goed ik het hier ook heb, mijn vrienden blijven onmisbaar. Lees verder

Rookie zoekt danspartner

Vorige week heb ik iets gedaan wat ik in geen 100 jaar meer had gedaan. In mijn eentje naar een dansclub gaan. En met ‘in mijn eentje’ bedoel ik ook letterlijk in mijn eentje. Toen ik 20 was deed ik zoiets weleens, maar nu… nee. Ik heb mijzelf echter ten doel gesteld om in december het grootste jaarlijks terugkerend kizomba event van het eiland bij te wonen, Dance Madness. Vorig jaar wilde ik eigenlijk al gaan, maar Chaps zag dat als beginneling echt niet zitten, het bleek toen toch een te hoge drempel. Maar daar waar hij inmiddels helaas een streep onder ons gezamenlijk kizomba avontuur heeft gezet, ben ik vastbesloten om door te gaan en mijn skills te verbeteren zodat ik dit jaar wèl op Dance Madness aanwezig ben. Om dat doel te bereiken heb ik me voorgenomen om álle workshops, speciale events en activiteiten -gericht op beginners- bij te wonen, allemaal. Al is het maar om vertrouwd te raken met de scene. Lees verder

Een defecte motor

Ik heb al een hele tijd niet meer geschreven. Ergens voel ik steeds minder de behoefte om mijn belevingen en opinies te delen. Anderzijds heb ik na 1,5 jaar ook wel het gevoel dat alle ‘1e keren’ waar ik iets over kon schrijven inmiddels de revue zijn gepasseerd. Het is niet zo dat mijn leven routine is geworden en daardoor saai om over te schrijven. Integendeel, er gebeurt juist van alles om me heen en in die wervelwind wil ik soms alleen maar ‘stil’ zijn en ‘observeren’ en ‘overdenken’. Soms sla ik daar ook in door hoor, maar ik merk dat ik voorzichtiger word in wat ik opschrijf en dat ik door bepaalde omstandigheden niet altijd volledig mijn kant van het verhaal kan en wil optekenen. Lees verder

Mijn jaaroverzicht 2016

Ieder jaar op Oudejaarsdag openen we de briefjes uit onze Happy Jar. Een potje met alle verzamelde dagen en momenten van het afgelopen jaar. Terugkijkend op 2016 kan ik zeggen dat het een goed jaar was, vol waanzinnig mooie momenten. A lot of Happy Moments. Het grappige is ook dat ik ieder jaar een bucket list in mijn agenda maak en dat voor 2016 bijna alles is afgevinkt. Lees verder

Wie zoet is krijgt lekkers, wie stout is de roe

Of ik hulpmoeder wilde zijn tijdens de Sintviering van school. Ik realiseerde me duidelijk niet waar ik in eerste instantie ‘ja’ op had gezegd, maar het leek me leuk voor Koekie en ook goed voor mezelf om wat meer betrokken te raken bij de activiteiten van school. Vijf minuten na aankomst had ik al wel door dat het decibelgehalte niet meer zou afnemen voor de rest van de ochtend. De kinderen waren beyond hyper. Begrijpelijk natuurlijk, met de komst van Sint in het vooruitzicht. Maar goed, ik hielp met het opspelden van namenbordjes, het strikken van veters, het uitdelen van drankjes en broodjes en met name het bij elkaar houden van de groep en het was ondanks de hyperness best leuk om te doen. Lees verder

Baila Kizomba

In Nederland wilde ik het al leren, Kizomba. The most sensual dance in the world. Chaps had daar niet zoveel trek in, maar mijn besluit stond vast. Hij kon met mij mee of vanaf de zijlijn toekijken, leren zou ik het sowieso. Hij koos eieren voor zijn geld en besloot toch mee te doen. Via internet zocht ik uit wie er op het eiland allemaal lesgaven en wanneer de nieuwe cursussen van start zouden gaan. Al snel kwam ik in contact met een dansleraar en schreven we ons in voor de beginnerscursus in september. Lees verder